Wij komen op voor iedereen die zorgt voor een naaste.

Asha (57) woont samen met haar man, haar jongere zoon Karan en haar oudste zoon Amiet (29), die het syndroom van Down heeft. De zorg voor Amiet was intensief en bepaalde het ritme van het hele gezin. Eind vorig jaar verhuisde hij naar een woonzorginstelling bij hen in de buurt. Voor Amiet een nieuwe start, maar voor Asha een dubbel gevoel. "Ik kan de leegte die in ons leven is gekomen niet zomaar opvullen."

“Ik ben gelukkig als zij gelukkig is”. Wim (79) glimlacht een beetje weemoedig. Hij is ruim veertig jaren samen met zijn vrouw Loeky (84). Zij kreeg elf jaar geleden de diagnose Alzheimer. Drie maanden geleden is ze vlakbij in een zorginstelling opgenomen.

Wanneer ik terugdenk aan de weken en maanden na de diagnose, raakt mij dat nog altijd diep. Soms vraag ik me oprecht af hoe wij daar samen doorheen zijn gekomen. Het voelt als één grote waas, een roes van verdriet, wanhoop en onmacht waarin je probeert te blijven staan, maar eigenlijk niet meer
weet hoe. Er was geen hoop. Geen behandeling. Geen uitzicht op genezing. Dit was het dan.

Annemara (25) zorgde jarenlang voor haar psychisch zieke moeder en nam daarom de moederrol op voor haar tien jaar jongere zusje. Haar moeder had last van persoonlijkheidsproblemen, depressies en heftige emotionele uitspattingen. Hierdoor kon ze niet meer goed zorgen voor haar kinderen. Na Annemara's middelbareschooltijd werd haar moeder uit huis geplaatst.  

In dit tweede deel van haar verhaal vertelt ze over de negen weken dat haar zusje in het ziekenhuis lag, over het leren loslaten en over wat ze andere mantelzorgers wil meegeven. Lees hier het eerste deel. 

Aan het woord is de moeder van Marijn, Miranda (54). Marijn is, zoals zij hem omschrijft, ‘een peuter in een volwassen lichaam’. Vijf jaar geleden is hij uit huis gegaan. ‘Mijn rol als mantelzorger is er nog steeds, maar in een andere, overkoepelende vorm.’

'Pas na 21 jaar zoeken vond ik wat nodig had' zegt Twan (49). Toen Twan zestien was, kreeg zijn moeder plotsklaps een dubbel herseninfarct. Na een lange ziekenhuisopname en een traject in een revalidatiecentrum kwam ze weer naar huis. 

Iedereen was z'n privacy plots kwijt

‘Ik had geen idee wat dat betekende. Mijn vader, mijn zus en ik namen de zorg op ons. Dat doe je nou eenmaal. Mij werd niets gevraagd. Wat ik me van het begin vooral herinner is dat ons leven op zijn kop stond en dat we onze privacy kwijt waren. Er kwam een gezinshulp en thuiszorg. De weekenden deden we zelf.’