Caroline (67) zorgt met haar zusje voor hun ouders: 'We zijn een gouden team'

Ouders

Door hartklachten komt de vader van Caroline in het ziekenhuis terecht. Op dat moment staat hij op de wachtlijst van een verpleeghuis in Amsterdam en toevalligerwijs komt er net op tijd een plek vrij. 'De dag dat we hem gingen ophalen in het ziekenhuis om hem naar het verpleeghuis te brengen, reden we langs het huis waar hij met onze moeder woonde. Hij keek naar buiten en zei: ‘Hé, deze buurt ken ik. Hier woon ik, wanneer mag ik naar huis?’ We hebben maar gezegd dat hij alleen naar het verpleeghuis ging om te revalideren.'

Het is een verdrietige dag voor Caroline en haar zusje. 'Het voelde niet goed om tegen hem te liegen, maar de waarheid zou voor te veel onrust en onbegrip zorgen. De beslissing was de juiste; hij kon echt niet meer naar huis, het was te onveilig. Toch voelde het heel rot.'

Met haar vader heeft Caroline een bijzondere band. 'Wij zijn een vreemd duo. We delen onze humor en kunnen enorme lol hebben, vaak in het plat Amsterdams. Hoe ver weg hij inmiddels ook is, door grapjes komt hij terug en zie ik weer even onze vader.'

Mantelzorg

Caroline en haar zusje zijn als mantelzorgers de mond van hun ouders. 'Binnen de wirwar van zorg, administratie en bureaucratie hebben ze iemand nodig die het allerbeste met ze voor heeft en zich niet van haar stuk laat brengen.

Hun vader zit wel op zijn plek in het verpleeghuis, maar vooral hun moeder vergt veel aandacht. Ze gaat drie dagen per week naar haar man toe en de andere dagen spendeert ze thuis of met een van haar dochters. 'Ik moet wel eens tegen mijn moeder zeggen: jij bepaalt niet mijn tijd, ik ben niet jouw oude dag voorziening en ik leef niet jouw leven. Dat klinkt misschien hard, maar zo is het wel. Wij hebben ook een leven. En natuurlijk spring ik in een taxi als ze ’s avonds belt en er nood aan de man is. Maar ons leven kan niet op de rem staan, omdat zij zorg en aandacht nodig heeft.'

Caroline is blij met de voorzieningen die er, zeker in Amsterdam, zijn voor ouderen en hun mantelzorgers. Hulp vragen is essentieel, je kunt niet alles alleen, benadrukt ze als ervaringsdeskundige. 'Want niemand heeft er wat aan als je als mantelzorger naar de klote gaat. Nee, is ook een antwoord', en ja, op alles zeggen maakt je geen beter mens.

Gouden team

'Mijn zusje en ik noemen de mantelzorg onze duo-baan. We overleggen altijd voordat we een gesprek ingaan en we bespreken dan wat we willen bereiken en hoe we dat gaan doen.' Ze bellen dagelijks met elkaar om alle zorg door te spreken en over bepaalde dingen te overleggen. Caroline lacht: 'We grappen wel eens: waarover moeten wij nog bellen als ons favoriete onderwerp er niet meer is?'

'Onze vader is geestelijk heel erg achteruit gegaan en onze moeder lichamelijk, dus we doen voor beiden eigenlijk andere dingen', legt Caroline uit. Voor hun moeder regelen ze vooral de praktische zaken. 'Hulp aanvragen, medische afspraken maken, de administratie doen en dat soort dingen. Mijn zusje beheert de financiën, maar we werken wel met het ‘vier ogen principe’ om de zuiverheid te bewaren. En natuurlijk zijn er akkefietjes tussen ons en onze ouders, maar dan is het altijd fijn dat we elkaar hebben en we hebben elkaar dan ook nodig.' Mantelzorg is vaak zwaar en intens en de belasting voor mantelzorgers is groot. Caroline is dan ook blij en dankbaar dat ze het met haar zusje kan delen: 'We zijn een gouden team.'

Lees meer verhalen