Voor mantelouders

Asha (57) woont samen met haar man, haar jongere zoon Karan en haar oudste zoon Amiet (29), die het syndroom van Down heeft. De zorg voor Amiet was intensief en bepaalde het ritme van het hele gezin. Eind vorig jaar verhuisde hij naar een woonzorginstelling bij hen in de buurt. Voor Amiet een nieuwe start, maar voor Asha een dubbel gevoel. "Ik kan de leegte die in ons leven is gekomen niet zomaar opvullen."

Dennis (52) is de vader van Boris (20). ‘Het is relatief makkelijk om voor Boris te zorgen. Hij heeft zo’n vrolijke en lieve natuur.’ Boris heeft Downsyndroom en hij is als gevolg van zuurstoftekort bij zijn geboorte ernstig verstandelijk beperkt. Hij kan niet praten en zit in een rolstoel. ‘Als je hem zo ziet, denk je: 'Oh, daar is heel wat aan de hand!’ En dat is natuurlijk ook zo. Maar Boris kan zich heel goed zelf vermaken. Hij is dol op alles dat geluid maakt en kan uren bezig zijn met zijn tablet of zijn keyboard. Hij laat het duidelijk merken als hij iets niet wil, maar is dat ook zo weer vergeten. Hij is meestal vrolijk.’

Jort, de elfjarige oudste zoon van Marlous (40), heeft autisme. Sinds kort weten zij en haar man Jeroen dat hij daarnaast DCD (een bewegingsstoornis) heeft en hij wordt momenteel onderzocht op SPD (een prikkelverwerkingsstoornis). ‘Ik ben een echte moeke’, grijnst Marlous. ‘Ik ben gewoon gelukkig als ik de kinderen bij me heb.’

Aan het woord is de moeder van Marijn, Miranda (54). Marijn is, zoals zij hem omschrijft, ‘een peuter in een volwassen lichaam’. Vijf jaar geleden is hij uit huis gegaan. ‘Mijn rol als mantelzorger is er nog steeds, maar in een andere, overkoepelende vorm.’