Dennis zorgt voor zijn zoon Boris: 'Hij zoekt op zijn eigen manier altijd de verbinding'

Dennis (52) is de vader van Boris (20). ‘Het is relatief makkelijk om voor Boris te zorgen. Hij heeft zo’n vrolijke en lieve natuur.’ Boris heeft Downsyndroom en hij is als gevolg van zuurstoftekort bij zijn geboorte ernstig verstandelijk beperkt. Hij kan niet praten en zit in een rolstoel. ‘Als je hem zo ziet, denk je: 'Oh, daar is heel wat aan de hand!’ En dat is natuurlijk ook zo. Maar Boris kan zich heel goed zelf vermaken. Hij is dol op alles dat geluid maakt en kan uren bezig zijn met zijn tablet of zijn keyboard. Hij laat het duidelijk merken als hij iets niet wil, maar is dat ook zo weer vergeten. Hij is meestal vrolijk.’

Dennis en Daniëlle, de moeder van Boris, zijn een paar jaar geleden gescheiden. Ze verdelen de zorg: de ene week is Boris bij Dennis, de andere week bij Daniëlle. Op doordeweekse dagen gaat hij naar de dagopvang en om het weekend logeert hij daar ook. Dennis vertelt: ‘We zijn heel blij met die plek. We laten hem daar met een gerust hart achter. Boris heeft het er erg naar zijn zin.’

In de weken dat Boris bij Dennis is, kan hij rekenen op veel steun uit zijn omgeving. ‘Onze dochter, de zus van Boris, helpt mee, net als mijn vriendin, mijn zus en zwager en de buren. En ik kan een beroep doen op iemand die soms ’s avonds komt oppassen, als ik sportles geef.’ Dennis is heel dankbaar dat deze mensen allemaal voor Boris en hem klaar staan. 

‘Ik werk full time, maar mijn werk denkt heel goed mee. Ik kan gelukkig veel thuis werken. Boris vindt het heel gezellig om lekker bij mij in de buurt te zijn. Ik moet hem ook dan uiteraard af en toe verschonen, eten geven en met hem spelen. In de andere weken ben ik een stuk flexibeler voor mijn team. Het is geven en nemen.’

Ook de verstandhouding met de moeder van Boris is heel goed. Dennis vertelt: ‘We hebben inmiddels allebei een nieuwe relatie, maar we onderhouden een goed contact. We zitten bijvoorbeeld ook af en toe in elkaars huis om de zorg voor Boris even op te vangen als dat nodig is. We kunnen alles heel goed afstemmen en overleggen. En kerst vieren we deels samen.’

Natuurlijk gaat niet alles van een leien dakje. ‘Het heeft bijvoorbeeld wel even geduurd voor het met de taxi naar zijn dagbesteding allemaal soepel verliep. En wanneer er iets aan zijn rolstoel stuk gaat, is het een heel geregel voordat er een monteur staat. Dan staan ze bijvoorbeeld bij mij thuis, terwijl ik met Boris op de dagbesteding op ze wacht. Ik kan dan echt weleens behoorlijk geïrriteerd zijn. Maar daarna is het weer klaar. De situatie van Boris verandert er niet door als ik lang in dat soort dingen blijf hangen.’

Als Boris bij hem is, leidt Dennis een ander leven. ‘Je houdt natuurlijk steeds rekening met hem. Als het prachtig weer is, gaan we niet naar het strand maar blijven lekker in de tuin. Naar het strand gaan met hem is veel meer gedoe, en Boris vindt het allebei net zo leuk. Mijn bewegingsruimte beperkt zich tot die van hem. Maar dat is prima. We gaan koffie drinken bij Brownies & Downies hier vlakbij. Daar vindt hij het geweldig. Boris is heel ontwapenend. Hij zoekt op zijn eigen manier altijd de verbinding.’

Ver in de toekomst kijken doet Dennis niet. Op dit moment loopt het allemaal prima. Er is genoeg hulp en Boris is gelukkig. ‘Natuurlijk zal er een moment komen dat hij uit huis gaat. Als ik de zorg fysiek minder aan kan bijvoorbeeld. Hij staat wel op een wachtlijst voor een woonvoorziening, maar niet voor de korte termijn. Die noodzaak of behoefte is er nu nog niet. 'We zijn veel te veel aan hem gehecht,’ lacht Dennis.

‘Met het logeren zijn we een tijdje terug begonnen en dat was al een grote stap. Het schuurde een beetje om hem voor mijn behoefte te laten logeren. Maar hij vindt het er heel leuk. Nu ben ik het gewend en vind ik het fijn. Ik kan het makkelijker loslaten als hij daar is.’