Je mag een gegeven paard niet in de bek kijken, en dat doe ik zeker niet

In september had ik een mooi gesprek over mantelzorg met de burgemeester. Ze hoorde mijn verhaal met interesse aan, en tijdens haar voordracht benoemde ze dat de mantelzorgers van onmiskenbare waarde waren. Ik was zo tevreden met het gesprek, er zou eindelijk verandering komen.. waardering zouden we krijgen en niet alleen op materieel vlak. Het applaus nam ze dan ook groots aan.

Ik benoemde ook de waardering die wij kregen in de betreffende (haar) gemeente, en de verschillen met andere gemeentes hierin. Het moest en zou anders gaan beloofde ze....

Gisteren kreeg ik een envelop, met standaart tekst van eerdere jaren gekopieerd. Met daarin omschreven hoe waardevol, waardering, respect bla bla bla er voor ons is. En dat ze daarom, weederom 50 euro op de bankrekening hebben gestort...En oja,mochten we de behoefte hebben, dan mogen we met 50% korting 32 uur huishoudelijke zorg aanvragen. (Nadat je 3 formulieren, en telefonisch moet aantonen waarom etcetec) Hulde, 3 maal hoereee, wat wederom een afknapper. Ik voel me letterlijk afgekocht.

Een persoonlijk kaartje, met "je doet het goed" of wat voor tekst dan ook, zou mij persoonlijk veel meer gevoel van waardering geven, dan afgekocht worden met 50 euro onpersoonlijk gestort op je rekening.

En dan moet je nog dankbaar zijn ook.

Ik heb weleens de neiging om alle uren die wij als gezin (en vele met ons als mantelzorger) in loon uit te rekenen, wat als we al die uren eens proffesioneel hadden ingezet......poh dan kom ik er bekaait af met 50 euro op jaar basis... en mag de gemeente zijn handen dicht knijpen.

Hulde voor alle mantelzorgers, die dag in dag uit voor diegene die hun lief is zorgen, zonder vraag, zonder verwachting, onvervangbaar en onbetaalbaar. Dat is waar het om gaat.

Arijenne van der Leij uit Drechterland