De sidekick van mijn lief

Afgelopen week was ik weer eens in het ziekenhuis. Mijn moeder had veel last van de arm waaraan ze een paar weken geleden werd geopereerd. Na het maken van een foto bleek dat er drie schroeven in haar arm zijn afgebroken. Weer terug bij af dus, heel vervelend allemaal.

Al met al waren we er weer een hele middag zoet mee. Vooral met wachten eigenlijk. En dat deed me terugdenken aan al die keren dat ik al eerder in het ziekenhuis had gezeten. Nu met m'n moeder, maar vooral met mijn lief.

Ik zal jullie het volledige lijstje besparen, maar hij loopt momenteel bij zeven specialisten! En daar moet hij natuurlijk regelmatig langs voor controle. Als het kan ga ik mee. Door corona was het de laatste tijd natuurlijk allemaal anders, ik mocht alleen mee voor belangrijke gesprekken en spannende uitslagen, logisch. Maar als het kan, dan ben ik er dus gewoon bij. Samen staan we sterk.

Respect voor artsen en verpleegkundigen

Door al die bezoekjes leer je een ziekenhuis natuurlijk goed kennen. Wij weten inmiddels feilloos de juiste afdelingen te vinden, maar ik weet bijvoorbeeld ook waar de automaten met de lekkerste cappuccino staan. En we leren de artsen kennen.

Ze doen hun werk allemaal goed hoor, daar twijfel ik eerlijk gezegd nooit aan. Gelukkig ook nooit een reden voor gehad. Het feit dat mijn lief er nog is zegt genoeg. Maar ze zijn zo verschillend. Ik merk bijvoorbeeld een duidelijk verschil tussen 'de oude garde' en de nieuwe generatie artsen.

Misschien ligt het aan de huidige opleiding, maar ik vind de wat jongere artsen vaak veel socialer. De gesprekken lopen lekkerder, ze hebben wat meer humor en de afstand tussen arts en patiënt is kleiner. Oudere artsen zijn ook vaak wat norser, misschien zijn ze gewoon afgestompt door alle ellende die ze hebben gezien. Zou ik ook zo maar begrijpen. Maar soms is het vervelend en dan moet je toch even door een bepaalde barrière heen.

Ik vind het ook altijd fijn als artsen zich van tevoren even hebben ingelezen en niet pas het dossier gaan openen en doorlezen als wij al tegenover ze zitten. Dat soort kleine dingetjes.

Verder heb ik ontzettend veel respect gekregen voor verpleegkundigen. Want wat hebben ze het zwaar. Het moet toch echt je roeping zijn hoor, ik doe het ze niet na. En dan ook nog vrolijk en gezellig blijven... op een enkele uitzondering na natuurlijk, maar die vergeten we snel.

En nu we het toch over verpleegkundigen hebben, wat denk je van ambulancepersoneel? Ik vind het helden! Mijn lief heeft zijn leven aan hen te danken, want ze hebben hem in leven gehouden toen we met zwaailicht en gierende sirene over de snelweg scheurden. Ik ben ze eeuwig dankbaar. Als ik in de media zie dat ze soms worden bedreigd of mishandeld, dan maakt me dat woedend.

Mijn favoriete specialist

Maar terug naar het ziekenhuis. Mijn favoriete specialist is de internist van mijn man. Een jonge, vriendelijke vent die meedenkt en zich inleeft. Hij vindt het ook altijd heel fijn als ik er bij ben. En hij heeft ook uitgelegd waarom.

Hij vertelde dat uit diverse onderzoeken is gebleken dat mensen die getrouwd zijn langer leven. Ik geloof hem op zijn mooie bruine ogen. Het klonk ook best logisch. Je hebt iemand waar je op kan steunen. Die je door en door kunt vertrouwen. Die je helpt. Gedeelde smart is per slot van rekening halve smart. En je hebt iemand die je een beetje in de gaten houdt.

Toen mijn man 'wat last op zijn borst' had wilde hij gaan liggen... het zou zo wel weer over gaan. Ik heb er toen op aangedrongen om de huisartsenpost te bellen. De dame aan de telefoon twijfelde geen moment en stuurde direct een ambulance. In die ambulance, op weg naar het ziekenhuis kreeg hij een zwaar hartinfarct. Stel dat ik er even niet was geweest... het is volgende de artsen zo goed als zeker dat hij het dan niet had overleefd. Steun. Raad. En soms doortastend handelen dus.

Het is voor een arts sowieso fijn als er iemand meekomt naar de afspraak. Door de spanning kun je dingen vergeten te vertellen, of je hoort niet alles wat de arts zegt. Een extra luisterend oor is dan fijn. Ik bemoei me altijd zo min mogelijk met de gesprekken, maar als ik merk dat er iets niet gezegd is, dan vul ik aan. Ik ken mijn man immers als geen ander.

De internist in kwestie noemde mij ooit de sidekick van mijn lief. Die eretitel gebruiken we nog regelmatig.

Virtuele waardering

Maar ook als je niet getrouwd bent of geen relatie hebt is het natuurlijk fijn als er iemand met je mee kan gaan. Een goede vriend. Een broer of zus. Ouder. Kind. Ook dat is een onderdeel van mantelzorg, vind ik. Ik zie gelukkig zelden mensen alleen in een wachtkamer zitten. Dat is fijn.

Ik hoop eerlijk gezegd dat ik de komende tijd wat minder vaak in het ziekenhuis zal komen. Naast de huidige zorg voor mijn moeder en de steun aan mijn man heb ik namelijk ook voor mijn kinderen en kleinkinderen in het ziekenhuis gezeten. Gelukkig is alles uiteindelijk goed gekomen, maar ik vind eigenlijk dat wij als gezin ons portie wel gehad hebben. De tijd zal het leren.

Ik weet natuurlijk niet wat jouw situatie is, maar ik hoop dat het jullie allemaal bespaard blijft. De spanning in een wachtkamer. Het wachten tijdens een operatie van een geliefde, of in angst zitten om een spannende uitslag. Ook al ben je nog zo tevreden over je arts, over je ziekenhuis, je komt er per slot van rekening liever niet!

Mocht je er toch heen moeten, dan hoop ik dat je niet alleen bent. En mocht je als sidekick mee gaan, dan hoop ik dat je gewaardeerd wordt. Zo niet, dan stuur ik je hierbij wat virtuele waardering. En mocht je in het IJssellandziekenhuis komen en trek hebben in een goeie bak cappuccino, laat het me even weten. Ik weet een korte route naar de beste automaat!