Claudia
Drie jonge kinderen, een partner met Young Onset Parkinson en ik, een kijkje in ons hectische drukke leven
Ik ben Claudia Geldtmeijer, 43 jaar, getrouwd met Danny en trotse moeder van drie jonge kinderen. Samen wonen we in het gezellige Brabant, en in ons gezin staan liefde, doorzettingsvermogen en positiviteit altijd centraal.
Mijn man en ik leerden elkaar 25 jaar geleden kennen. Al in zijn puberteit had hij vage klachten, die uiteindelijk, op zijn 28ste, leidden tot de diagnose Young Onset Parkinson. Sinds die tijd is ons leven onlosmakelijk verbonden met Parkinson.
We kozen bewust voor elkaar, voor ons gezin. Toch leefden we lange tijd een leven dat ons overkwam: een leven waarin we niet altijd zelf konden kiezen, maar steeds zochten naar hoe we het beste met onze situatie om konden gaan.
In de loop der jaren zijn we uitgegroeid tot een sterk team. Samen zetten we ons actief in voor mensen met Parkinson, in het bijzonder jongeren en hun naasten. Mijn man is ambassadeur van ParkinsonNL en vraagt aandacht voor de groeiende groep jonge mensen met Parkinson. Zelf ben ik ambassadeur van YEP (Young & Parkinson) en zet ik mij in om anderen te ondersteunen, te verbinden en te inspireren.
Ik ben een echte duizendpoot en na een carrièreswitch werk ik sinds 5 jaar in de zorg. Naast de zorg(en) voor mijn man en kinderen en mijn werk, ben ik betrokken bij allerlei projecten binnen de Parkinson-community.
Zo denk ik mee in de online community ‘Contact Dichtbij’, werk ik mee aan programma’s voor partners en nam ik video’s op voor een online coaching programma voor ‘Partner in Balans’.
Ook denk ik al jaren mee achter en voor de schermen van ParkinsonTV, maak ik blogs en vlogs en ben ik vrijwilliger bij de Parkinson Vereniging en Parkinson Nederland.
Ik organiseer bijeenkomsten voor lotgenoten, werkte mee aan verschillende campagnes en mocht ik spreken op congressen én in het Europees Parlement in Brussel.
Hoewel ik de ziekte zelf niet heb, raakt Parkinson ons hele gezin, elke dag opnieuw. Het vraagt om aanpassing, geduld en veerkracht, maar het heeft ons ook geleerd om bewust te leven en te kijken naar wat wél kan.
Lange tijd leefde ik op adrenaline. Altijd sterk, altijd doorgaan, altijd controle. Maar vanbinnen was ik boos, moe, gespannen en gefrustreerd.
Ik voelde me vaak een slachtoffer van mijn eigen leven.
Ik was niet alleen partner, maar ook mantelzorger. En ergens onderweg raakte ik mezelf kwijt.
De afgelopen jaren heb ik geleerd opnieuw naar mezelf te luisteren. Om keuzes te maken die goed zijn voor mij. Om mijn grenzen te zien en te bewaken.
Ik ontdekte dat ik altijd een keuze heb in hoe ik met mijn situatie omga en wat ik wel en niet toelaat.
Ik ben geen slachtoffer, maar neem zelf de regie.
Vandaag sta ik er anders in: rustiger, bewuster en krachtiger. Ik kies ervoor te leven vanuit mogelijkheden, om dankbaar te zijn voor wat er is en om te doen waar ik energie van krijg.
Ik heb geleerd dat ik er mag zijn, dat mijn gevoelens ertoe doen en dat ik mezelf serieus mag nemen.
Dat tegenslagen erbij horen en dat mijn vermoeidheid, twijfels en emoties er mogen zijn.
Met kleine stapjes kun je namelijk ontzettend veel bereiken.
De ziekte is er nog steeds. De uitdagingen zijn er nog steeds. Leven met Parkinson is nooit ‘klaar’
Het voelt als leven met een levend verlies, soms oneerlijk en confronterend. Maar ik heb nu de handvatten om mezelf steeds weer te herpakken en een leven te leiden dat betekenisvol en waardevol is.
Met mijn verhaal hoop ik anderen te inspireren, te ondersteunen, te helpen en vooral te laten voelen dat ze er niet alleen voor staan. Dat je, ondanks tegenslag, altijd keuzes kunt maken, regie kunt nemen en kracht kunt vinden.