En wat voor hulp is dan helpend ?

Ik denk dat het in veel gevallen ook afhangt van de relatie die je met die persoon hebt. Weet je wat er speelt in het gezin? Hoe het impact heeft op tijd, energie en emoties. Wat het vraagt aan herdefiniëren van wat een gezin, weekend of vakantie is. 

In ons geval speelt de zware zorg al vele jaren lang. Het is dus niet meer even iets overbruggen maar structureel ingebed in ons gezin. Het ‘voordeel’ van structurele langdurige zorg is dat het nodig is om vaste dingen in te plannen aan extra ondersteuning zoals huishoudelijke hulp. Zo heb ik dat in ieder geval voor een groot deel opgevangen. Maar daar is niet alles mee gedaan en zit ik ook niet ineens in een luxepositie. Alles moet vooraf bedacht en gepland worden om enige ruimte te hebben voor onvoorziene zaken. En die gebeuren elke dag opnieuw. 

Zeg niet: 'Als ik wat kan doen dan hoor ik het wel hè.' Er ligt een huis vol met taken. Een van de grootste tekorten is tijd. Tijd voor mezelf. Als je weet dat de ander van lekker eten houdt en jij ook, maak dan eens een gerecht en breng het langs. 

Zeg dan: 'Komt het uit als ik op die en die dag om die en die tijd een schaal met dit of dat langsbreng?' Lekker concreet en je geeft de ander daardoor tijd terwijl je niet ook in dat huis hoeft te zijn. Of: 'Heb je nog iets te strijken? Dan kom ik het ophalen en weer terugbrengen.' Er is altijd zo'n enorme inloop van begeleiders en zorgverleners in ons huis dat ik graag even het huis voor mezelf heb of niet nog een ander in huis heb. Of: 'Helpt het jou als ik de tuin aan kant maak?' Iets concreets dus waar je goed in bent, of iets waar je gewoon tijd of ruimte voor hebt. 

Zeg niet: 'Ik begrijp het', want je begrijpt het niet. Geef geen advies. Het impliceert dat jij het beter weet en de ander het niet goed doet. Wie ben jij dat jij het beter zou weten? Is dit helpend of geeft het vooral jezelf een goed gevoel? 

Wat je wel kunt zeggen: 'Ik kan me niet voorstellen wat dit met je doet en zo lang al. Maar wat boffen jouw kinderen dat ze jou hebben die voor hen opkomt en dingen regelt.' 

In de regel willen mensen horen dat het goed gaat of in ieder geval beter ten opzichte van hoe het was. Bij een progressieve ziekte wordt elke volgende dag erger en gaat het nooit beter worden. De vraag stellen of 'ze al een beetje gewend is' of 'gaat het al wat beter?' is geen passende vraag. 

Afhankelijk van de relatie kun je vragen naar praktische dingen. Ga bij jezelf na of je de vraag stelt omdat je zelf iets wilt weten of op wilt lossen, of dat je de ander gelegenheid wilt geven om erover te kunnen praten. En ben jij de juiste intieme persoon daarvoor? 

Wat er ook kan gebeuren is dat de zorg zoveel vraagt dat het bijna een identiteit wordt. Dus alleen nog maar moeder of zorgverlener zijn en op die kwaliteiten worden aangesproken. Dat is niet wie ik ben, maar wel iets wat ik moet doen. Ik zou graag eens iets anders doen dan zorgen. 

Ik hoop dat je hier wat aan hebt. 

Liefs, Olivia