Even loslaten, dankzij een warm vangnet
Vijf dagen naar Madeira met dochter… het klinkt misschien eenvoudig, maar voor mij voelde het als een enorme stap. Als mantelzorger voor Piet (met NAH en ernstige afasie) leef ik al lange tijd in een soort permanente paraatheid. Ik doe het met liefde, natuurlijk doe ik dat, maar het betekent ook dat mijn hoofd nooit helemaal uit staat. Er is altijd iets om aan te denken, te regelen, te voelen. En juist daarom voelde het zo spannend om even weg te gaan met mijn dochter Sarah. En voor haar is het ook fijn dat ik tijd met haar alleen doorbreng.
Schroom om hulp te vragen
Wat het extra lastig maakte, was mijn eigen schroom om hulp te vragen. Ik ben gewend om het zelf te doen, om sterk te zijn, om te zorgen. Hulp vragen voelt dan al snel alsof ik iemand tot last ben. Toen gebeurde er iets moois. Mijn vriendinnen, mijn zus en mijn andere dochter zeiden niet alleen dat ze wilden helpen, er kwam ook een plan. Er werd een schema gemaakt voor elke dag dat ik weg zou zijn. Piet kon elke avond ergens aanschuiven voor het eten. En elke dag kwam er iemand langs voor een kop koffie, een praatje, een beetje gezelschap. Vaak zelfs met een appeltaartje erbij, want dat hoort er volgens hen gewoon bij.
Het raakte me hoe vanzelfsprekend zij het vonden om dit te doen. Waar ik twijfelde, schaamde, aarzelde, stonden zij al klaar. Daardoor kon ik met een gerust hart vertrekken. En op Madeira merkte ik hoe fijn het was, even niet zorgen, even niet opletten, even niet paraat staan. Gewoon moeder zijn, gewoon Ellen zijn.
Thuis ging het ook goed!
Wat ook leuk was, was dat Piet 2x op een dag ging videobellen met mij, soms zag ik het plafond en soms zijn onderkin, maar we hadden contact, dat was zo fijn!
Met Piet is het goed gegaan thuis. Hij heeft gegeten, gekletst, op zijn manier, met zijn afasie, maar omringd door mensen die hem kennen en begrijpen. En ik voelde dankbaarheid. Voor hem, voor hen, voor het feit dat ik het had aangedurfd.
Dit is mijn verhaal, maar ik weet dat veel mantelzorgers zich hierin herkennen. We doen het met liefde, maar we hoeven het niet alleen te doen. Soms is loslaten precies wat nodig is om weer verder te kunnen dragen.