Het belletje dat ons leven compleet veranderde

Ik zit in een voorjaarszon met een boekje op schoot. De zon voelt heerlijk en mijn ogen zakken dicht. Moe ben ik. En terwijl ik zo zit, gaan mijn gedachten naar een ander zonnige dag in het najaar van 2018.

Feest in de boomgaard

Een dag die een ‘voor’ en een ‘na’ tijdperk inluidde. Het was de dag dat ik mijn verjaardag vierde en ik volop bezig was met de voorbereidingen. Ik had een idyllische plek uitgezocht. Zo vaak vier ik mijn verjaardag niet, maar nu had ik zin in een groot feest. Een tuin in een boomgaard in de buurt had ik versierd. Tafels aan elkaar, witte lakens erover, bloemen op tafel in vaasjes. Er was champagne, vuurkorven en een donkere nacht waarin al dat licht mooi oplichtte tegen de bomen van de boomgaard. Terwijl ik dat alles aan het voorbereiden was kwam het belletje.

Het belletje

Het belletje met de uitslag van een onderzoek dat al lang geleden was ingezet. Het onderzoek naar wat er nou aan de hand was met onze oudste. Onze oudste die steeds minder kon en zich steeds minder kon uiten. Het belletje kwam van de klinisch geneticus, een arts die tot op het DNA had uitgezocht én gevonden wat de verklaring was voor deze achteruitgang. De arts was blij en opgewonden. Zij had immers een maandenlang durende ingewikkelde puzzel opgelost en ik was blij voor haar. Ik vroeg haar naar alle details die ik gelijk opschreef. En zo was van het ene op het andere moment het belletje voorbij.

Te groot om (niet) te noemen

Hier stop ik even want dit was zo groot! Zo groot! Te groot om even te noemen. Te groot om tussen het feest te laten landen. Te groot om helemaal niet te noemen en te groot voor wie dan ook om te bevatten. Toch ging ik door met het versieren, het werd prachtig! Tegelijkertijd was er door het belletje iets veranderd. Mijn onbevangenheid en het niet weten waren voorgoed verdwenen en dat was onomkeerbaar. Daarvoor in de plaats was een zwaarte gekomen, een groot weten, een serieusheid die me voortaan altijd zou vergezellen.

Die avond, toen de tafels vol zaten en we genoten van en met elkaar heb ik genoemd wat ik die middag te horen had gekregen. En met het noemen daarvan ook genoemd dat het nu op het feest een moment van blijdschap was. Maar dat ik het niet kon maken zelf iets te weten wat ik niet zou delen nu iedereen er was.

Het leven vieren

Misschien was dat niet de juiste keuze. Misschien gaf het onvoldoende aan hoe zwaar de boodschap was. Misschien heb ik toen laten zien dat het leven doorgaat ook al krijg je zulke berichten. Misschien liet ik toen onvoldoende mijn verdriet en pijn zien. Maar misschien heb ik toen ook al gevoeld dat ik graag wilde leven. Ik wilde leven en dat leven vieren en wat een mooie herinnering heb ik door de jaren gemaakt.

Het werd nog erger

Het belletje met de uitslag kreeg uiteraard een vervolg. We mochten opnieuw langs komen met onze kinderen, nu specifiek de anderen laten testen op die ene ziekte. Nu was het zoeken gericht en dus sneller. Twee maanden later kregen we de uitslag die we al vermoeden. Onze andere dochter had de ziekte ook. Onze zoon niet. Boem!

De after movie

De week erop heb ik alle beschikbare wetenschappelijke artikelen gelezen die over deze ziekte bekend was op dat moment. In die week heb ik ook meerdere keren de after movie van het feest bekeken. Binnen een dag, met een belletje was ons leven compleet veranderd. En het rare? Het had iedereen kunnen overkomen. Ook jou!

Tot volgende keer, liefs, Olivia