Gaby
Het lot van de Ander
Als mantelzorgmakelaar kijk ik graag naar mogelijkheden om de zorg makkelijker, lichter te maken. Ik zoek naar hulpmiddelen, zorgverleners, de passende wetgeving, het juiste formulier. De praktische kant van het mantelzorgen. Concrete dingen die mij opvallen en anders kunnen.
Het is leuk om mensen te kunnen wijzen op keuzes die ze kunnen maken. Vaak wisten ze niet eens dat ze daar keuzes in hebben. Omdat ze van het bestaan van alternatieven niet af weten.
Ik wijs ook graag op leuke mogelijkheden, zoals aangepast spelen of op vakantie gaan. Dingen waar je energie van krijgt. De positieve energie zoeken, waar haalt iemand die vandaan? Dat maakt mijn werk echt super leuk, om met die positiviteit aan de slag te zijn.
Maar daarmee haal ik niet alle druk bij een mantelzorger weg.
Er zijn altijd de zorgen, de keuzes, het brein wat maar blijft draaien. Omdat iemand zich betrokken voelt bij die ander. Zich zelfs verantwoordelijk voelt. Of het zelfs officieel is.
Ik ben mentor over mijn moeder, die de wereld door haar dementie en psychiatrische problematiek wat anders beleeft dan wij. Er zijn gelukkig zorgende mensen om haar heen, die dat respecteren en de verhalen met een korreltje zout nemen. Professionals, die daarmee weten om te gaan. Daardoor ontstaan er geen problemen met anderen in de omgeving en is zij in staat om nog in de aanleunwoning te blijven wonen, met de Wlz-indicatie.
Maar de casemanager dementie raadde aan, om toch na te denken over een wachtlijst bij een verpleeghuis. Mijn moeder heeft aan het begin van de dementie gezegd, dat ze écht niet naar een verpleeghuis wil. Nooit niet, ze heeft daarvoor toen ook een wilsverklaring ondertekend.
Ze is nu niet meer in staat om weloverwogen keuzes te maken. Ze heeft geen duidelijk dag- nachtritme meer, vergeet te eten, hoewel de zorg haar daar wel structuur bij biedt. Waarschijnlijk zal er nog meer structuur en continuïteit nodig gaan zijn, een plekje waar er 24/7 zorg aanwezig is. En als dat punt dan bereikt is, en ze niet op een wachtlijst staat, wordt ze misschien ergens heel ver weg geplaatst. Dat wil ik ook niet.
Er kan medicatie gegeven worden, die het haar psychisch makkelijker maakt. Die hebben bijwerkingen. Ook daarover kan zij zelf niet meer beslissen. Ze heeft er zelf niet echt veel angst of last van, volgens mij en de mensen om haar heen.
Gelukkig heb ik best wel goed contact met de mensen die de zorg bieden, om dingen te bespreken. Maar uiteindelijk komt de keuze op mijn bordje. Ik moet beslissen over het lot van mijn eigen moeder. Tegen de wensen in, die zij eerder nog duidelijk uitsprak.
En ik vind keuzes maken voor mezelf al zo moeilijk.
Die emotionele last kan ik bij een mantelzorger niet wegnemen.
Ik kan hooguit zorgen dat er wat meer ruimte en tijd voor is. En dat is ook waardevol en dankbaar werk.
