Het onderste uit de kan

Afwijzen lijkt dan het goedkoopst. Maar op de lange termijn ben je vaak juist duurder uit. Ik hoorde collega's regelmatig klagen: cliënten willen altijd het onderste uit de kan. Ze vertelden elkaar soms trots, hoe ze nu weer iets hadden afgewezen.

Natuurlijk, het gemeenschapsgeld moet eerlijk worden verdeeld. De budgetten in de zorg, bij de gemeenten en andere instanties zijn (te) beperkt. Er komt zelfs een Ravijnjaar aan, waarin de budgetten nog kleiner worden.

Maar daardoor wordt er vaak te kortzichtig en kortdurend gedacht, vind ik. Of alleen maar aan het eigen potje met geld. Terwijl het afwijzen in het ene potje, effect heeft op een ander. Zo verschuift het probleem, maar wordt het vaak ook groter. En de oplossing duurder.

Ik kwam bij mijn moeder ook weer zoiets tegen.

Zij heeft een Wlz-indicatie. Dat betekent dat er een jaarbudget beschikbaar is, passend bij het toegekende zorgprofiel.

Als mensen thuis wonen, is de zorg duurder, dan in een verpleeghuis. Dáár worden de kosten en het personeel namelijk verdeeld over méér mensen. Dus heeft de overheid het EKT (Extra Kosten Thuis) bedacht; een toeslag, voor als het budget bij thuiswonenden tekort schiet.

Ik heb het bestaan ervan aan de casemanager dementie uitgelegd, toen het budget te krap werd. Omdat er steeds meer zorgmomenten op een dag nodig werden. En daar was volgens haar geen budget meer voor.

Het Zorgmaatje, wat dagelijks bij mijn moeder komt, en een ontzettende steun voor mijn moeder is, zou dan maar minder moeten komen. Terwijl zij juist de belangrijkste schakel is in de hele situatie.

Voor mij, want zij ontlast mij heel erg. Maar ze coördineert ook tussen de verschillende partijen, gaat met mijn moeder naar de huisarts, doet samen boodschappen. En het belangrijkste: zij biedt mijn moeder een vertrouwd gezicht.

Zij is belangrijker, dan de vele verschillende mensen van de thuiszorg, die steeds maar even heel kort binnen zijn. Of de hulp bij het huishouden die regelmatig niet komt. Gelukkig bleek het EKT inderdaad de oplossing.

Het Zorgmaatje vertelde vandaag, dat zij er vaak wel een uurtje langer is, dan waarvoor ze betaald wordt. Omdat ze niet aan alles toekomt, wat ze met en voor mijn moeder doet.

Ik heb de casemanager moeten uitleggen, hoe zij met de rekenmodule kan bepalen, of er nog ruimte in het budget zit. En ja, er was nog een klein beetje ruimte, dankzij dat EKT.

Wil ik dan het onderste uit de kan? Wil ik er alles uit halen wat er in zit? Wil ik profiteren? Heb ik soms ergens aandelen in?

Ik wil dat de financiering recht doet aan de situatie. Ik wil dat het Zorgmaatje wordt erkend en gewaardeerd. Ik wil vooral dat het Zorgmaatje zo lang mogelijk in staat blijft, om mijn moeder en mij, te blijven ondersteunen. Om verdere zorgkosten, zoals opname van mijn moeder, te voorkomen. En overspannenheid bij het Zorgmaatje, mijn moeder en mijzelf. Mijn moeder zal zich in een verpleeghuis echt erg ongelukkig voelen.

Waarom dan onnodig zuinig zijn? In het toegewezen budget is er de ruimte.

Ik vind het dan moeilijk, om dat belang van mijn moeder, het Zorgmaatje en mijn eigen belang, tegen de casemanager te verdedigen. Om een professional te moeten uitleggen wat de mogelijkheden zijn. Haar eigenlijk tegen haar beroepstrots in, te vertellen hoe zij haar werk beter kan doen. Zonder haar toewijding te verliezen, want we zijn wel erg afhankelijk van haar. Zij is de Coördinator Zorg Thuis. Dus blijf ik erg voorzichtig en tactvol.

Nu ben ik zelf mondig en weet er veel van. Maar een andere mantelzorger zou waarschijnlijk accepteren, dat er dan een tekort aan zorgmomenten ontstaat. Dan zou het Zorgmaatje waarschijnlijk uren ingeleverd hebben. Zou er geen avondmoment van de verpleging gekomen zijn. En die gaan dan misschien zelf die zorgmomenten overnemen?

Hoewel er professionals betrokken zijn, ben je als mantelzorger toch steeds bezig met coördineren, controleren. Terwijl je ze niet wil kwetsen en je van hen afhankelijk bent. Het kost een hoop energie.