• Ervaringsverhaal

'Ik heb echt moeten leren om los te laten en de kinderen het zelf op te laten lossen.'

‘Wanneer ik terugkijk op mijn leven, realiseer ik me dat ik eigenlijk al van kinds af aan mantelzorger ben.’ Aan het woord is Ingrid (51). ‘Mijn jongere zusje kreeg al jong de diagnose epilepsie en onder andere op het schoolplein hield ik haar altijd van een afstandje in de gaten.’

Ingrid

Zieke vader

Later werd de vader van Ingrid ernstig ziek. Hij kreeg meerdere hersenbloedingen en na veel onderzoek bleek hij aids te hebben, wat hij had opgelopen in zijn werk als schoonmaker in een ziekenhuis. Ingrid zorgde samen met haar moeder en zusje jarenlang voor hem. ‘Dat was heel intensief, ook voor mijn moeder. Mijn vader was totaal veranderd en de ziekte had grote fysieke en mentale gevolgen. Het zorgen voor hem heeft uiteindelijk 24 jaar geduurd.’

Kinderen

Intussen werd Kayne geboren, het oudste kind van Ingrid. Ze schiet weer in paniek als ze eraan denkt: ‘Hij kwam veel te vroeg ter wereld door de stress rondom mijn vader. Buiten wat problemen met zijn motoriek bleek de schade gelukkig mee te vallen. Later bleek hij hoogbegaafd, heel gevoelig en hij heeft trekken van autisme.’

Door alle zorgen rondom Kayne kreeg haar dochter Zinzi, die vier jaar later werd geboren, in eerste instantie wat minder aandacht. ‘Alles ging vanzelf bij haar. Maar toen ze een jaar of tien, elf was, kreeg ze paniekaanvallen. School trok aan de bel vanwege sociale problemen. Zinzi vond het moeilijk in de klas. Bij kleine tegenslagen kan ze enorm in paniek raken, volledig blokkeren en alleen nog maar huilen.’

Ook bij Zinzi werd onderzoek gedaan en ook zij bleek hoogbegaafd en ze kreeg de diagnoses pdd-nos en add. Ingrid vertelt: ‘Tijdens de overgang van de lagere naar de middelbare school ging het echt niet goed met haar. Ik maakte me zoveel zorgen! Ik stond altijd aan. Ik was de enige die haar rustig kreeg en als ze belde liet ik alles uit mijn handen vallen om naar haar toe te gaan.’

Er alleen voor staan

Inmiddels was Ingrid al een aantal jaar gescheiden van de vader van de kinderen en kwam de zorg volledig op haar neer. ‘Ik had vrij eenvoudig werk zodat ik altijd weg kon als de kinderen me nodig hadden. Mijn inkomen was daardoor ook beperkt. Alles kwam op mij neer en ik kon het met niemand delen. Het waren echt zware jaren,’ herinnert ze zich met een diepe zucht.

“
Alles kwam op mij neer en ik kon het met niemand delen. Het waren echt zware jaren.
Ingrid
”

Keerpunt

Gelukkig kwam er ook een keerpunt. Ingrid begint te glimmen van trots en schiet zelfs even vol als ze verder vertelt. ‘Zinzi ging de opleiding dierverzorging volgen. Daar is ze zo gegroeid! Ze kreeg meer zelfvertrouwen en ontwikkelde zich ook sociaal. Ze heeft de opleiding cum laude afgerond en is daarna doorgestroomd naar de volgende niveaus. Bij haar stageplekken droegen ze haar op handen. Inmiddels is ze 23 en woont ze begeleid zelfstandig.’

Ook met Kayne ging het beter. Hij trof een fijne mentor op school die hem echt zág. School was lastig voor hem. Hij had snel last van te veel prikkels. Ingrid voegt eraan toe: ‘Hij ging naar het speciaal onderwijs met een taxi. Maar in de taxi was het altijd zo druk. Dan was hij al helemaal klaar met de dag als hij op school aankwam.’ Toch vond ook hij zijn weg. Hij is een opleiding gaan doen in de ICT en kon blijven werken bij zijn stagebedrijf. Hij heeft een vaste baan en woont sinds kort op zichzelf. ‘Gelukkig dichtbij!’ lacht Ingrid.

Ook bij Ingrid

Bij Ingrid zelf kwam vervolgens ook een keerpunt. Ze vertelt: ‘Een vriendin vroeg aan me: “Je bent je hele leven al druk met zorgen en redden, maar wie ben jij nou eigenlijk? Wat wil jij?” Dat heeft me enorm aan het denken gezet. Toen heb ik besloten ook een opleiding te gaan doen. Eerst NLP en daarna in de gehandicaptenzorg. Ik heb ook cum laude mijn diploma gehaald! En nu werk ik in de zorg.’

Ze is nu veel gelukkiger. ‘Ik heb vier jaar gespaard om een keer op vakantie te kunnen. Ik ben in mijn eentje naar Noord-Spanje gegaan en toen ik boven op een berg zat in de Pyreneeën kwamen de tranen. Het was zo mooi, zo stil, zo weids! En ik was zo trots op mezelf.’

Ze besluit: ‘Weet je, mantelzorgen zelf vind ik niet zwaar. Dat is liefde voor mij. Al het geregel eromheen, de discussies over bijvoorbeeld taxivervoer, je steeds moeten verantwoorden, weinig geld hebben, alles alleen moeten doen, dát vind ik zwaar. Ik heb echt moeten leren om los te laten en de kinderen het zelf op te laten lossen. Ik bleef maar redden, maar niemand hield me ook tegen. Tegenwoordig zorg ik goed voor mezelf want als ik neerval, hebben mijn kinderen niemand.’

Wil jij jouw verhaal delen?

Zorg jij voor een naaste, en wil jij graag jouw verhaal delen? Mail dan een korte beschrijving van jouw situatie naar redactie@mantelzorg.nl met als onderwerp 'Mantelzorgverhaal' en vermeld je telefoonnummer. Liever anoniem je verhaal delen? Dat kan natuurlijk ook.