‘Ik kon even op adem komen’
Zolang ik me kan herinneren zorg ik al. Als kleine jongen zorgde ik veel voor mijn zusje, zij is geboren met een hartafwijking. Maar ook op de basisschool wilde ik heel graag zorgen. Zo was ik er vaak heel snel bij als er bijvoorbeeld iemand gevallen was.
Later, toen mijn moeder ziek werd en mijn vader op jonge leeftijd de ziekte van Alzheimer kreeg, heb ik ook zorggedragen. Het was me nooit te veel; ik zorgde gewoon graag. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik de opleiding HBO-V ben gaan volgen en ik zit nu al jaren op de ambulance als verpleegkundige om in noodsituaties de eerste zorg te verlenen.
Dit is een ervaringsverhaal uit de serie Samen (mantel)zorgen in de laatste levensfase, een samenwerking tussen MantelzorgNL en VPTZ Nederland (Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg).

Zorgen voor mijn eigen gezin
Eenmaal getrouwd mochten mijn vrouw en ik de zorg dragen voor drie prachtige kinderen; wat een voorrecht! Het was dan ook een enorme schok toen mijn vrouw de diagnose borstkanker kreeg. Natuurlijk weet je dat dit voorkomt, maar toch niet bij ons? Een jong gezin! We hadden haar nog zo hard nodig. En na jaren van behandelingen leek het aanvankelijk goed te gaan. Ze mocht een jaar wegblijven! Wat waren we dankbaar en wat hebben we die jaren bewust genoten van ons gezin.
Echter, na twee jaar kreeg ze opnieuw klachten. En toen werd het al snel duidelijk, het proces was niet meer te keren, er waren overal uitzaaiingen gevonden...
Op een gegeven moment stond er een bed in de woonkamer en kwam de thuiszorg elke dag. En ook al zorg ik graag, dit was heel anders. Dit was mentaal heel zwaar en zeker in combinatie met de zorg voor de kinderen.
Zorg op meerdere schouders
Toch vond ik het best moeilijk toen de wijkverpleegkundige vertelde over de vrijwilligers van VPTZ. Het klonk goed, daar lag het niet aan. Geschoolde vrijwilligers met een zorghart die hun vrije tijd besteden aan ernstig zieke mensen. Maar oh, wat vond ik het lastig om de zorg uit handen te geven. Het voelde als falen om de zorg aan anderen over te laten, om een stukje ondersteuning te accepteren en tijd te nemen voor mezelf en de kinderen. Maar de realiteit dwong me er uiteindelijk toe om deze organisatie om hulp te vragen.
Het voelde niet metéén goed. Ik kon het gevoel gefaald te hebben niet direct van mij afzetten. Ik vond het lastig om weg te gaan en haar achter te laten. Maar in de maanden die volgden, ontstond er een band tussen mijn vrouw en de vrijwilliger. En zelf ervaarde ik het ook als waardevol dat ik soms mijn verhaal kwijt kon. Ook de kinderen kregen soms even wat extra aandacht. En toen de laatste fase aanbrak en de zorg intensiever werd, konden er meerdere vrijwilligers ingezet worden en begon ik zelfs naar hun bezoekjes uit te kijken. Ik kon dan even op adem komen. Even niet 'aanstaan' maar even weg, al was het maar om een stukje te wandelen. En omdat ze graag thuis wilde blijven, wist ik ook: dit kan alleen als de zorg voor haar op meerdere schouders rust.
Nu weet ik: er was moed voor nodig om de zorg te delen. Maar wat ben ik blij dat we dat gedaan hebben. Zo kon haar wens in vervulling gaan en is mijn grote liefde thuis overleden.
Samen (mantel)zorgen in de laatste levensfase
Dit is een ervaringsverhaal uit de serie Samen (mantel)zorgen in de laatste levensfase, een samenwerking tussen MantelzorgNL en VPTZ Nederland (Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg).
Mantelzorger en hulp nodig? Kijk op:
mantelzorg.nl/palliatievefase
vptz.nl/vind-hulp