Waar we voorheen graag de wereld over reisden, vele wandelingen maakten en genoten van het leven, werd het in een kort tijdsbestek beperkt tot de woonkamer en enkele meters daarbuiten. En voor mijn man werd de grens bepaald door zijn rolstoel waarmee hij 'goede maatjes' moest zien te worden. Het begin van een intens (rouw)proces.

Jaren waarin we beiden ons eigen proces moesten doormaken. En niet altijd was er begrip voor elkaars onvermogen. Jaren waarin ook onze kinderen een zoektocht begonnen, want ze hadden niet meer die energieke vader die ze altijd hadden gekend. Voor wie geen klus te groot was en die elke uitdaging aanging. Jaren waarin we opnieuw moesten gaan ontdekken wat het leven waardevol maakte. Hoe we onze relatie opnieuw vorm moesten geven.

En nadat we enigszins de balans hadden gevonden en, met vallen en opstaan, ons ’nieuwe leven’ vorm hadden gegeven, bracht het leven ons opnieuw een genadeslag toe. Er werd bij mijn man uitgezaaide kanker geconstateerd en er volgde opnieuw maanden van ziekenhuisbezoeken, onderzoeken en uitslagen. Tot die dag dat we een ‘slechtnieuwsgesprek’ hadden met de oncoloog: “We kunnen niets meer voor u doen."

En ondanks intens verdriet, verslagenheid en wanhoop ging het leven verder. Wat was het fijn dat we in dat stadium op de hoogte werden gebracht van het bestaan van de Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg (VPTZ).

Waar we in het begin wat sceptisch waren, we hadden inmiddels al zoveel zorgverleners over de vloer gehad, zijn we toch in gesprek gegaan met een coördinator van deze organisatie. Zij kwam zeer betrokken en begripvol op ons over. En nadat ons verteld werd dat alle vrijwilligers speciaal voor dit werk geschoold zijn door de VPTZ Academie, zijn we toch akkoord gegaan.

Wat een verademing was dat. Want inmiddels was ik aan het 'overleven'. Dag en nacht moest ik 'aanstaan'. En waar ik voorheen nog geen stap buiten de deur durfde te zetten, kon ik nu een paar uur van huis. Gewoon even naar de kapper of wandelen met een vriendin die ik al maanden niet meer had gezien. Wetende dat er voor mijn man gezorgd werd. En hij genoot er ook van want de vrijwilliger was een heel goede match. Hij, ja het was een mannelijke vrijwilliger, was bereid om met mijn man een rondje te gaan wandelen maar hielp hem ook op momenten dat hij zorg nodig had.

De situatie was niet veranderd en toch ook weer wel. Het deed ons beiden goed want er waren ook momenten waarop er naar mij geluisterd werd. En dat simpele feit was voor mij zo waardevol. Iemand die oog had voor mijn jarenlange positie als mantelzorger. En in de laatste fase van zijn leven werden de inzetten geïntensiveerd waardoor ik bijvoorbeeld ook even kon gaan slapen na een onrustige nacht. De vrijwilliger nam mijn taak als mantelzorger over en dat was werkelijk van onschatbare waarde.

Zo konden we toch nog genieten van de laatste maanden van het leven van mijn man omdat het niet alleen rust bracht in de omstandigheden maar ook rust in onze relatie. Waar ik voorheen meer zijn verzorgende was, kon ik nu weer echtgenoot zijn. En niet in de laatste plaats was dat ook prettig voor onze kinderen. Want in hun drukke bestaan was het fijn om te weten dat er wat meer aandacht en ruimte was gekomen in de situatie van hun ouders. Konden ze even ontspannen op bezoek komen en gewoon weer ‘kind aan huis’ zijn. Wat hadden we dit graag eerder geweten!