'Ik zie haar steeds een stukje achteruit gaan, maar ik probeer altijd te kijken naar wat er nog wél kan.'

Wim vertelt: “Het ging vooral ’s nachts niet meer. Ze ging iedere keer haar bed uit. In de gang zat een sensor en als ze daar voorbij kwam, ging onder mijn kussen een zoemer af. Dan moest ik mijn bed uit om haar te helpen en terug naar bed te leiden. Dat gebeurde wel zeven of acht keer per nacht. Ik was helemaal op.” 

Wim heeft naast zijn baan als rijksambtenaar altijd veel vrijwilligerswerk gedaan. Hij heeft daar onder andere geleerd hoe je met mensen met dementie kunt omgaan en hoe je moet tillen bijvoorbeeld. “Ik deed alles zelf. We hadden geen enkele hulp in huis. En nu doe ik dat nog steeds.” 

Iedere ochtend gaat om 7.15 uur de wekker. Na zijn eigen ontbijt vertrekt Wim naar Loeky om haar uit bed te helpen, aan te kleden en met haar te ontbijten. “Daarna gaan we dan vaak even naar buiten. Een boodschap doen, een ijsje eten. Of we gaan op pad met de duofiets. Daar geniet ze nog zo van!” 

Vervolgens is Wim een paar uurtjes thuis om in de middag Loeky weer te bezoeken en een kopje thee met haar te drinken. Hij eet zelf thuis en in de avond gaat hij voor de derde keer naar Loeky toe. “Dan drinken we wat, luisteren naar muziek en tenslotte breng ik haar naar bed.” De verzorging van Loeky gaat in overleg met de zorg in de instelling. Wim mag haar bijvoorbeeld ook zelf haar medicatie geven. “Eigenlijk zijn het vooral de nachten waarin ik word ontlast. En ik heb nu veel meer tijd voor mezelf. Ik tennis weer en trek er samen met mijn kinderen of kleinkinderen vaker op uit.” 

Ook al komt Wim drie keer per dag, Loeky mist hem de hele dag. Ze huilt veel. “Het is steeds moeilijker om met haar te communiceren. Ze begrijpt me bijna niet meer. Zelf kan ze nog wel wat praten, maar het is ook lastig om háár te begrijpen. Als ze me dan weer ziet, is het vaak al na een paar minuten over. Dan lacht ze weer. Vaak zitten we alleen maar tegen elkaar aan. De liefde kun je prima voelen door elkaars handen vast te houden. Daar heb je geen woorden bij nodig. Ik hou nog steeds zoveel van haar.” 

Wim had in het verleden een zware baan en was ook voor zijn vrijwilligerswerk soms een week van huis. Loeky maakte dit mogelijk voor hem door naast haar eigen werk voor de kinderen en het huishouden te zorgen. Wim lacht: “En nu is het mijn beurt om voor haar te zorgen. Ik ben zo blij dat ik dat kan doen! Ik zie haar steeds een stukje achteruit gaan, maar ik probeer altijd te kijken naar wat er nog wél kan. Vorig jaar dansten we nog samen in het Mauritshuis. Nu kan Loeky bijna niet meer lopen. Maar in de rolstoel kunnen we nog steeds op stap.” 

Regelmatig bezoekt Wim het Alzheimercafé. Daar vindt hij herkenning bij lotgenoten. Hij vertelt: “Iedereen zit in een andere fase. Bij de een is de diagnose net gesteld, bij de ander is de partner inmiddels opgenomen.” Hij schiet even vol. “Ik dacht dat ik alle rouwverwerking wel had gehad toen we de diagnose kregen. Maar van de week vertelde een lotgenoot dat hij de week ervoor zijn vrouw heeft moeten wegbrengen. En toen realiseerde ik me opeens: ‘oh natuurlijk, dat krijg ik ook nog’.  

Vorig jaar heeft Loeky mee gedaan met het televisieprogramma ‘Het Onvergetelijke Koor’. Daarin werd op initiatief van de Alzheimer Stichting in tien weken een koor met mensen met dementie klaargestoomd voor een voorstelling. Wim is heel trots. “Dat was zo leuk! Jamai Loman is hier toen thuis geweest om te filmen en ons te interviewen. Loeky heeft er allemaal zo van genoten. Als ik nu bij haar ben, luisteren we altijd samen naar muziek via de iPad; Wim Sonneveld, Willeke Alberti. De woorden weet ze niet meer maar ze neuriet meteen mee.”  

Wim denkt zelf dat hij zo makkelijk voor Loeky kan zorgen omdat er zoveel liefde is. “Bovendien wist ik door mijn vrijwilligerswerk wat ik kon verwachten. Natuurlijk is het anders om je eigen vrouw te zien veranderen door dementie. Maar ik was op veel dingen voorbereid. Ik werd niet steeds door nieuwe situaties overvallen. We doen het op onze manier nog steeds samen.”