• Ervaringsverhaal

'Je moet dingen soms loslaten. En proberen de mooie momenten te blijven zien.'

‘Ik sta eigenlijk vierentwintig uur per dag aan’, vertelt Yuòn Ni (45). Haar zoon Tim wordt in november twaalf en is zeer ernstig verstandelijk en meervoudig beperkt. Hij functioneert op het niveau van een baby en heeft bij alles hulp nodig. Yuòn Ni: ‘Ook als ik aan het werk ben, heb ik mijn telefoon altijd bij me. Zelfs als ik naar de wc ga. Er kan altijd iets met Tim zijn.’

Yuon Ni

Er is echt iets aan de hand

Al in de kraamweek zag Yuòn Ni dat Tim vreemde bewegingen maakte. Die werden steeds erger, maar haar zorgen werden steeds weggewuifd. ‘Bij het consultatiebureau werd ik weggewuifd als een overbezorgde ouder maar de huisarts stuurde ons door naar de kinderarts. Ik zei: er is echt iets aan de hand, kijk dan! We hadden het ook gefilmd.’

De kinderarts wilde Tim laten onderzoeken in Groningen, maar daar was geen plek. Het gezin moest naar huis en wachten tot ze werden opgeroepen. Bij de lift kreeg Tim opnieuw een aanval. ‘De arts kwam terug en ik begon ontzettend te huilen. Toen zei de arts: ik zie het nu, dit kan zo niet langer. We gaan hem opnemen.’

Uit onderzoek bleek dat Tim lissencefalie heeft, een zeldzame hersenontwikkelingsstoornis. De epileptische aanvallen die hij heeft, zijn daar een gevolg van. Een paar maanden later maakte een neuroloog duidelijk hoe ernstig zijn situatie was. ‘Ze zei: het spijt me heel erg, maar uw kind gaat zich niet verder ontwikkelen dan wat hij nu is.’

“
De arts kwam terug en ik begon ontzettend te huilen. Toen zei de arts: ik zie het nu, dit kan zo niet langer. We gaan hem opnemen.
Yuòn Ni
”

Alles aangepast

Tim kan niet praten, ziet weinig en kan niet zelfstandig eten of drinken. Hij krijgt sondevoeding. Hij kan wel horen, maar hoeveel hij begrijpt is moeilijk te bepalen. Ook zijn lachjes zijn niet altijd goed te duiden. ‘Soms heeft hij van die stuiplachjes. Misschien zijn het echte lachjes, maar dat is niet altijd even duidelijk.’

In 2017 verhuisde het gezin naar een woning in Dedemsvaart die beter geschikt is voor de zorg voor Tim. Er is veel ruimte beneden en ook slaapruimte en een badkamer. ‘We hebben daar geen deuren. We kunnen hem dus heel goed horen.’

Boven heeft oudste zoon Luc (15) zijn eigen slaapkamer. ‘Dat is voor hem ook fijn. Hij heeft daar een beetje zijn eigen puberdomein.’

Een strak zorgschema

Op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag gaat Tim naar de dagbesteding. Op die dagen vertrekt Yuòn Ni al rond 6.40 uur naar haar werk. Later in de ochtend komt er zorg aan huis om Tim klaar te maken voor de taxi. Wanneer hij ’s middags thuiskomt, is er opnieuw zorg tot een van zijn ouders thuis is.

Op woensdag is Yuòn Ni vrij en zorgt ze zelf voor Tim. Ook in het weekend en alle nachten doen zij en haar partner de zorg samen. Eén weekend per maand gaat Tim naar een logeerhuis. ‘Ik merk dat ik dat echt nodig heb. Dan kan ik even bijtanken en bijslapen. Even uitstaan.’

Want ook ’s nachts blijft Yuòn Ni alert. Tijdens een epileptische aanval slaat Tim soms met zijn handen tegen zijn bed of hij maakt geluid. ‘Daar word ik wakker van. Dan ga ik hem troosten en ik moet de aanval timen. Als die langer dan vijf minuten duurt, moet hij noodmedicatie krijgen. Ik slaap dus eigenlijk altijd licht.’

Kijken naar wat wel kan

Yuòn Ni heeft zelf nauwelijks professionele ondersteuning gehad. Ze sprak één keer met maatschappelijk werk in het ziekenhuis. ‘Maar de maatschappelijk werkster vond dat ik eigenlijk alles wel op orde had.’ Ze probeert vooral niet te blijven hangen in alles wat niét kan. ‘Tim wordt daar niet beter van. Hij is zoals hij is en hij zal ook nooit beter worden. Als ik in die emoties blijf hangen, heb ik daar vooral mezelf mee.’

Op woensdag gaat ze graag met Tim naar buiten. ‘Hij houdt daarvan. Dan maken we lekker een ommetje rond de plas. Vroeger, toen ik fulltime werkte, was wandelen met de kinderwagen iets praktisch en stond ik niet stil bij de wandeling. Nu denk ik: dit is mooi.’

Als bestuurslid van stichting 2CU ontmoet Yuòn Ni andere gezinnen met een kind met ZEVMB. ‘Ik hoef daar nooit iets uit te leggen. Iedereen weet meteen in welk schuitje ik zit.’

De toekomst

Lange tijd dacht Yuòn Ni niet na over later. Ze ging ervan uit dat Tim zijn hele leven bij hen zou blijven wonen. ‘Toen hij vijf werd dacht ik ineens: we zijn op de helft. Dat vond ik heel moeilijk. Toen hij tien werd dacht ik: nu wordt het serieus.’ Maar concrete plannen maken is nog een stap te ver. ‘Tim functioneert als een baby, ik wil gewoon zelf voor hem zorgen.’

Tegelijk weet ze dat de beslissing later waarschijnlijk niet makkelijker wordt. ‘Een andere moeder zei tegen me: of hij nou veertien, achttien of twintig is, het blijft moeilijk. Het is een tegennatuurlijke beslissing. En dat is natuurlijk ook zo.’

Voorlopig probeert Yuòn Ni daarom te doen wat haar de afgelopen twaalf jaar heeft geholpen: niet te ver vooruitkijken en genieten van wat er wel is. ‘Je moet dingen soms loslaten. En proberen de mooie momenten te blijven zien.’

Wil jij jouw verhaal delen?

Zorg jij voor een naaste, en wil jij graag jouw verhaal delen? Mail dan een korte beschrijving van jouw situatie naar redactie@mantelzorg.nl met als onderwerp 'Mantelzorgverhaal' en vermeld je telefoonnummer. Liever anoniem je verhaal delen? Dat kan natuurlijk ook.