Lieve organisatie mantelzorg

Het klinkt jong Un Beau Matin, fris knisperend als een groen appeltje, een glas viño verde, ik hoor het en proef bijna de sfeer van de beau matin in mijn glas. Ik schenk nog eens in, het is een goede dag vandaag. Vandaag eindelijk de cadeaus uitgepakt, lieve glimlachende aardigheidjes van zorg/mantelzorgorganisaties die ik met een cynisch gebaar bijna de papierbak in had gegooid. Maar iets hield me tegen: 'lees even, ze bedoelen het goed!' Dus ik lees en mijn hart wordt warm.

Via een delier de dementievijver in

Ik ben al lang in de namiddag beland. Mijn man in de avond, de late avond zelfs, zoveel ouder dan ik en tegen zijn karakter en verwachting in hopeloos afhankelijk van mij. Hij kreeg een warmwaterkruikje voor z'n koude handen vanmiddag en hij geniet van mijn zorg. Balsem voor de ziel, zijn ziel en de mijne, zijn dankbaarheid, zijn vertrouwen in mij, zijn liefde. Al viereneenhalfjaar, dag en nacht beschikbaar voor hem. Zorgen, steeds meer. Grenzen worden overschreden en mijlenver verlegd. Plotseling na een operatie, het hart gerepareerd maar onherstelbare schade in het brein. Via een delier met een plons de dementievijver in geflikkerd. We wisten pas de avond voor de operatie hoe groot het risico was op hersenschade en wat doe je dan als de operatie noodzakelijk is om te overleven? Ik zie nog de blik in zijn ogen, zijn angst. En ik zei: "het hoeft niet, je kunt ook nee zeggen",  maar wie zegt “nee” tegen het leven? Wie durft dat?  Dus dan doe je het gewoon, hij zei “ja” en verloor zijn verstand, zijn geheugen, zijn originele ik. Weg was hij en weg was ik, de originele mij.

'Ik wil dit niet, ik wil gewoon leven'

Alles in mij schreeuwde: 'ik wil dit niet, ik wil een gewoon leven' en het duurt even voordat doordringt dat het leven definitief anders is, de schade onherstelbaar met zelfs gestage aftakeling van het brein. En iedereen begrijpt het en geeft ruimte voor beklag: 'ach wat erg voor jullie, wat zwaar', ze willen helpen waar ze kunnen maar dat kan niet want er is er maar één die het moet en kan doen en dat ben ik. En de meisjes van de dagbesteding zijn zo lief, die weten het, die kunnen echt invoelen die kennen hem zo goed en ik houd van ze als lieve zusjes, Nelleke, Debora, Isaura, Romy, Esmee, Annelies, Coby… (ik vergeet een paar namen, sorry) en de lieve vrijwilligers al die mensen, onze nieuwe familie, ik ben ze zo dankbaar voor mijn vrije uurtjes, waarin ze de zorg voor mijn man zo liefdevol overnemen.

Bedankt voor de lieve cadeautjes, het gebaar is lief en maakt me bitterzoet. Fijn dat ik nog mag zorgen, fijn dat ik hem nog heb. Mijn jongen, mijn man, die niet kan slapen, overstuur door nieuwe lakens op het bed, die zo trots is omdat hij nog af kan wassen (min of meer) en graag complimenten krijgt en geprezen wordt voor zijn werk, zijn bijdrage.

Het is wat het is

Het is wat het is, gisteren is voorbij, morgen zal nooit komen, ik neem me voor: 'leef vandaag, leef nu'. Ik ben wel toe aan een fris knisperende Beau Matin, maar weet je, al zou ik de tickets winnen voor de film, dan nog zou ik niet kunnen want films draaien in een bioscoop op een tijdstip wanneer ik moet mantelzorgen, altijd mantelzorgen, nooit meer film.

Dus Beau Matin, voor nu te veel gevraagd, te moeilijk, misschien moet ik maar hopen op ooit nog eens een bon jour.