Michiel
Maatschappelijke zorgen
Gisteren zag ik op Tv een programma over een Bed & Breakfast. De eigenaresse runde daarnaast ook een zorgboerderij. Omdat ze vond dat de zorginstellingen in Nederland niet goed genoeg waren voor haar dochter. Dit geluid hoor ik vaker.
Bij mij in de buurt hebben enkele ouders een stuk grond gekocht en daarop huizen gebouwd voor een zogenaamde woongroep voor hun en waar ze voor (mantel)zorgen. Ook omdat ze er met de zorg in Nederland niet uitkwamen. Wachttijden, tijd te kort, financieel, afijn het bekende riedeltje.
Het lijkt ook of het bij de landelijke politiek ook niet uit maakt of er een ruk naar links of rechts wordt gemaakt. Bezuinigingen komen steeds bij de zorg uit. Nu is het kleine linkse rukje sociaal gezien wel wat beter, maar toch.
Nu is mijn situatie met mijn zoon iets anders dan anderen, (moeders woont kort over de grens in Dld, vaders in Twente), maar wij ontkomen er ook niet aan om te ‘leuren’ voor een goede toekomstige opvang. Om je een beeld te geven:
We begonnen hiermee op zijn 12e en pas op zijn 19e lukte het om een dagbesteding te vinden die het aandurfde. Je leest het goed: aandurfde. Niet omdat mijn zoon supercrimineel nummer 1 is, of dat hij met tafels loopt te gooien… maar omdat de druk voor het personeel te groot wordt voor de alsmaar groter wordende groep. Daarbij is mijn zoon een geval te groot voor het servet en te klein voor het tafelkleed. De ene groep is te ingewikkeld, de andere te gemakkelijk.
Ik heb kennelijk een uniek kind. Maar dat wist ik al. Ben ik ook supertrots op.
Wanneer je geld hebt, kun je dus betaalde oppassen regelen, een zorgboerderij starten of zelfs een complete woongroep. In de laatste gevallen is dat mooi, want dat vergroot ook de kans dat jouw kind ergens terecht kan. Maar het is tegelijkertijd ook een teken aan de wand. Dat de zorgstaat van weleer niet meer in staat is in het voorzien van goed onderhoud. Terwijl het ook haar aan gaat. Vergrijzing, verzorging, verloedering.
Oplossingen als bijvoorbeeld dienstplicht in de vorm van maatschappelijke stages, zijn een beproefd recept bij onze oosterburen. Waarom dan hier niet? Win-win. Jeugd krijgt maatschappelijke opvoeding, zorg wordt verlicht.
Op moment van schrijven zie ik Junior de tafel leegruimen en schoonpoetsen. Hij is alvast begonnen met zijn stage… En wordt er steeds beter in.