Mantelzorger achter het stuur

Zo’n duidelijk aanpaste auto, een pausmobiel,  hebben wij nooit gehad. Het was nog niet nodig. Je weet dat MS zich in één richting beweegt maar je wilt niet meer aanpassingen en hulpmiddelen dan echt noodzakelijk zijn. Dat is elke keer een lastige afweging. Soms stel je iets uit; totdat de wal het schip keert.

Toen ik mijn vrouw leerde kennen, was ze gezond en een sportieve autorijder. MS meldde zich al vrij snel. De eerste 10 jaar ging dat goed - totdat ze tegen een andere auto aanreed. Een zenuw weigerde een signaal uit de hersenen aan de voet door te geven die had moeten remmen. Het bleef bij blikschade; de andere chauffeur bleef netjes. Maar het werd haar laatste rit om erger te voorkomen. Een pijnlijk en wijs besluit.
                                                        
De eerste geleende rolstoel kon ik ongebruikt terugbrengen. De overstap bleek te groot. Een paar maanden later was het zover - we moesten wel. En dus werd het tijd voor een auto waar een duwrolstoel opgeklapt achterin paste. Eerst maar eens buiten het dorp om te wennen. En om vragende gezichten uit de weg te gaan. MS was voor ons wel in beeld maar voor anderen nog niet zichtbaar.

Weer 10 jaar later kregen we een auto met een hoge instap en meer ruimte. Met wat hulp kon m’n vrouw overstappen. Dat heeft ze 18 jaar volgehouden. Door wat doe-het-zelf ingrepen kon er zelfs een kleine elektrische rolstoel mee. 

Sinds 2013 hebben een aangepaste auto. Inmiddels telt ons land ca.7000 soortgenoten. Gelukkig valt dat aan de buitenkant niet meer op. De technieken zijn verbeterd en je kunt steeds meer automerken en types laten aanpassen. 

Onze auto is voorzien van luchtvering; daardoor kan deze door de knieën zodat in- en uitrijden eenvoudiger en veiliger is. Tot 2017 redden we ons met een duwrolstoel buiten en een elektrische bureaustoel binnen. Sindsdien rijdt mijn vrouw een elektrische binnen/buitenstoel. 

Bijna alle ritten rijd ik zelf. Toch wordt het tijd voor wat risicospreiding. Dus heb ik voor de hele ceremonie van in- en uitrijden en voor het vastzetten en losmaken van de rolstoel een handleiding gemaakt. Een stappenplan mét foto’s. Die wordt binnenkort getest door een paar mensen uit ons netwerk. Voor het geval dat…

Als mijn vrouw meerijdt, heb ik een ‘bijtelling’ van 160 kg van de stoel en 60 kg van mijn vrouw. Van 0-100 km/ uur kost al gauw 20 seconden. Twee keer zoveel als de gemiddelde benzineauto. Maar elektrische auto’s doen het in 5 seconden. Vier keer zo snel als ik. Hoe leg ik dat uit aan de elektriek die achter me rijdt? 

De wildgroei aan verkeersdrempels is voor ons een crime. Wil ik m’n vrouw pijnloos en zonder botbreuken op haar bestemming brengen, dan kan ik niet op de adviessnelheid over die drempels heen. Wéér wat uit te leggen aan auto’s achter me.

Misschien ga ik wel weer eens praten met onze leverancier. Er zijn al elektrische rolstoelauto’s op de markt; die trekken vast sneller op. En ik ga de wethouder een keer uitnodigen voor een rondrit in de rolstoel over beruchte drempels. Mijn vrouw blijft daar graag een uurtje langer voor in bed.