Martino zorgt voor zijn vader met dementie: 'Ik merk echt dat ik weer een band met hem aan het opbouwen ben.’

Het besef dat Martino mantelzorger is, kwam niet in één keer. ‘Het sluipt er eigenlijk in. Ze worden ouder, gaan met pensioen en mankeren hier en daar steeds meer,’ vertelt Martino. Het begon met het meegaan naar het ziekenhuis, helpen met de administratie, en problemen met internet en telefoon oplossen. ‘Je bent altijd wel ergens mee bezig. En elke keer komt er wat bij. En heel lullig, er gaat nooit meer wat van af.’ 

Drie jaar geleden is de moeder van Martino overleden. ‘Pas toen zagen we eigenlijk dat het met mijn vader ook niet goed ging,’ vertelt hij. Eerst schreven ze dit toe aan gewone vergeetachtigheid. Al snel bleek er meer aan de hand: een beginnende dementie. ‘Dan begint de hele carrousel eigenlijk opnieuw, maar dan niet bij mijn moeder, maar bij mijn vader.’ 

Voor Martino en zijn zus was het uitgangspunt altijd hetzelfde: zolang het veilig is, blijft hun vader thuis. Zodra dat niet meer zo is, is verhuizen aan de orde. Dat moment is nu aangebroken. ‘Soms vergeet hij het licht uit te doen of laat hij het gas aanstaan. Of is hij de deur uitgegaan en heeft hij de sleutels niet meegenomen. Het bouwt zich steeds meer op.’  

Er is nu een plek gevonden in een verzorgingshuis, dichtbij zijn zus. In de twee maanden tot die verhuizing zijn Martino en zijn zus vrijwel voortdurend bij hun vader. Om de beurt, dag en nacht. ‘Je probeert te kijken van: hoe ga ik dit zo goed mogelijk vormgeven met mijn zusje en welke hulp heb ik daarbij nodig?’ 

‘Natuurlijk hebben mijn zus en ik ook wel onze momenten dat we geïrriteerd en moe zijn. Dan zeiken we lekker tegen elkaar.’ Maar ze vinden elke keer weer de kracht om het samen op te pakken. Soms logeert Martino twee weken bij zijn vader. 'Daar mag mijn vrouw wat van vinden, maar mijn eerste prioriteit in deze fase is mijn vader. Het helpt dan dat je een goede thuissituatie hebt en daarin wordt gesteund.’  

Ook zijn werkgever heeft begrip voor de situatie. ‘Als ik bij mijn vader ben, kan ik daar thuiswerken. Dan begrijpt mijn directeur ook als ik digitaal aansluit in meetings.’ Soms zorgt dat ook voor grappige situaties. ‘Af en toe komt hij ook in beeld, en dan begint hij te zwaaien.’

In de zomerperiode is het voor de thuiszorg soms moeilijk om de planning rond te krijgen. Daar komt bij dat invalskrachten en ZZP’ers niet precies weten waar de behoefte van vader ligt. ‘Dan zetten ze bijvoorbeeld het eten klaar, maar hij kan het dan niet zelfstandig pakken.’ 

Om dat risico te ontlopen en ook de vaste zorg te ontlasten, helpt Martino ook mee.  ‘Als ik er dan toch ben, geef ik hem zijn medicijnen en zet ik hem onder de douche. Dan kunnen zij hun tijd weer besteden aan een volgende cliënt.’  

Soms is de zorg ook zwaar. ‘Weet je, het is eigenlijk een baby van 86. Dan gaat hij naar de wc en dan vergeet hij zijn broek weer op te trekken. Zo wil je je vader niet zien.’  En zijn vader zou, als hij het nog zou beseffen, waarschijnlijk gek worden van het idee dat zijn kinderen hem wassen. "Alleen die discussie kunnen we nu niet meer voeren." 

Wat Martino betreft mag de samenwerking tussen professionele zorg en mantelzorgers simpeler en directer. Vanuit zijn ervaring in de zorg weet hij hoeveel stress het oplevert als er problemen zijn in de planning.  ‘Als er echt iets aan de hand is, mogen ze mij gewoon bellen. Dan kijk ik wat ik kan doen.’ Voor hem is de kern simpel: ‘Er zijn twee mensen die hetzelfde doen. Alleen de een vanuit werk, en de ander vanuit verwantschap.’ 

Ondanks de soms zware zorg blijft er ook ruimte voor mooie momenten. ‘s Ochtends bakt Martino graag een eitje voor zijn vader, die daar gek op is. Zijn zus kookt vaak Italiaanse gerechten, zoals ze vroeger thuis aten. Soms heeft zijn vader weer even een helder momentje, en kan hij met hem lachen. ‘Dat soort kleine momentjes zijn voor mij de hoofdprijs. Nu ik meer tijd met mijn vader doorbreng, merk ik echt dat ik weer een band met hem aan het opbouwen ben.’