Respijtzorg

is een woord waar ik maar niet aan kan wennen. Je vraagt om uitstel; en als je het krijgt, is het een gunst. Je bent afhankelijk van de goedheid en de mogelijkheden van een ander.

Misschien knelt het daar bij me, bij de sfeer die het oproept. Ben je eindelijk zover dat je toegeeft - dat het misschien wel goed is als je een keer afstand neemt van je dagelijkse zorgtaken - dan moet je aan de bak. Uitzoeken bij welke zorgwet je moet zijn, aanvraag indienen, toelichten, afwachten en dan hopen dat het je gegund wordt.

En dan nóg zit het niet helemaal lekker: ik moet zo nodig, maar ik laat mijn partner achter. Niet alleen, maar met of bij een ander; ik kán weg, zij niet. Die ander moet van alles doen; dat gaat in je blote kleren zitten.

Bij mijn zoektocht op internet komt MantelzorgNL al snel in beeld met een duidelijk verhaal en linkjes naar organisaties die je verder kunnen helpen. In ons geval is de kans groot dat ik bij de Zorgverzekeraar moet zijn. Oei, dat wordt een lange weg, maar bij de plaatselijke WMO zou dat niet beter uitpakken. Die lasten zijn soms groter dan de lusten.

Belangenorganisaties hebben aan de bel getrokken over die lastige procedures. Ik heb daar een dubbel gevoel bij. Natuurlijk is het goed als iets vereenvoudigd kan worden; maar soms zijn problemen groter dan de mogelijke oplossingen. Dan kun je van de politiek geen wonderen verwachten.

Terug naar mijn ‘casus’. Eerst nog’ s kijken wat er informeel te regelen is. Gelukkig hebben we een fijne dochter en een goede bekende die we kunnen vragen. En als ik de wijkzorg lief aankijk, is er ook nog wel een zorgmomentje extra te plannen.

De agenda’s naast elkaar, overleg met m’n welwillende werkgever, en dan een last minute hotelletje of B&B boeken.

En zo lukt het me bijna altijd om één keer per jaar een dag of drie op stap te gaan; Met een goede vriend of alleen. Er zijn genoeg mooie bestemmingen in Nederland of België te vinden. Een goed ontbijt, een terrasje, concert of museum erbij, meer heb ik niet nodig. En als het een jaartje niet lukt: het zij zo. Andere intermezzo’s geven ook lucht: een dagje uit, een avondje stappen, een zwemavond.

Tenminste: als corona respijt geeft of neemt.