Vianna
Vaderdag
Het is weer zover, de reclamemailtjes waarin je je kan afmelden voor de Vaderdagpromoties stromen mijn mailbox weer binnen. Begrijp mij niet verkeerd, ik ben blij dat er tegenwoordig aandacht is voor het feit dat deze dagen pijnlijk kunnen zijn. Maar voor mij heeft het een extra lading.
Mijn vader
Ik ben mijn vader verloren toen ik 18 was. Hij was al langer chronisch ziek en in de eerste week van mijn toenmalige mbo-opleiding kwam hij toch vrij plotseling te overlijden.
Naast de praktische zaken waarmee je bij elk overlijden te maken krijgt, kwamen er ook nog andere praktische zaken kijken bij zijn overlijden. Zo moesten er herindiceringen plaatsvinden voor de gezinsindicaties (want die stonden op de naam van de man des huizes). Mijn moeder had zo'n mentale klap gehad dat ze cognitief achteruit was gegaan. En ik moest ineens mentorschap aanvragen bij de kantonrechter voor mijn broer Frank.
Tegelijkertijd moest ik ook weer terug naar school, maar zat ik ook met mijn eigen verdriet. Want ik was echt een papa’s poppie en had een warme band met hem. Thuis kon ik mijn verdriet moeilijk kwijt. Mam en Frank voelen en uiten emoties heel anders dan ik, en mijn verdriet maakte hen soms ongemakkelijk.
De eerste Vaderdag zonder hem
Iets meer dan een half jaar na het overlijden van mijn vader kwam de eerste Vaderdag zonder hem. Dat vond ik erg moeilijk, maar nog lastiger vond ik het dat mijn broertje overstuur van zijn “stage” thuiskwam.
Op de dagbesteding gingen ze namelijk aan de slag met Vaderdagcadeautjes en papa was er natuurlijk niet meer. Naast dat verdriet had dit ook praktische gevolgen, want Frank kon niet meer meedoen met de groepsactiviteit en hij had een ander klusje gekregen om te doen wanneer de groep bezig ging met het cadeau. Frank voelde zich buitengesloten, alsof hij er niet meer toe deed omdat hij geen vader meer had om een cadeautje voor te maken. Naast dat hij zijn verdriet over het verlies van papa maar moeilijk kwijt kon, wilde ik voorkomen dat hij zich nog slechter zou voelen door deze situatie.
Een oplossing onderweg naar school
De volgende ochtend besloot ik iets eerder met Frank te gaan lopen. Mijn bushalte zat tegenover zijn dagbesteding en we liepen vaak samen die kant op. Ik naar school en Frank naar zijn “stage”.
Tijdens het lopen vroeg ik hem voorzichtig naar het Vaderdagcadeau. Het zat hem overduidelijk nog steeds erg dwars. Toen stelde ik voor: “Wat nou als je in plaats van een Vaderdagcadeau een cadeautje voor mij maakt?”
Frank’s ogen lichten op en bijna hoopvol vraagt hij “Mag dat?”
Tuurlijk mag dat, dus we besloten samen dat dit een goed idee was.
Bij de dagbesteding aangekomen schoot ik nog even zijn vaste begeleider aan over dit alles. Ze gaf eerlijk aan het zelf ook een lastige situatie te vinden, maar ook dat het fijn was dat er meegedacht werd over een oplossing waarbij Frank zich fijn voelde. Zo werden de “zussendag” cadeautjes geboren.
Trots en verdriet
Tegenwoordig krijg ik nog steeds, wanneer de dagbesteding van Frank een Vaderdagcadeautje maakt, een speciale zussen versie van het cadeau.
Tuurlijk heeft dit ook zijn effect op mij. Ik mis pap nog elke dag en elke keer wanneer het Vaderdag is een cadeautje krijgen dat eigenlijk voor hem had moeten zijn.. Tja, dat is nog steeds wel slikken. En dat is niet makkelijk, maar dat is ook het leven.
Maar als je ziet hoe stralend Frank met zijn zussendagcadeautje loopt, dan vult het mij toch ook met trots dat hij volwaardig kan meedoen. Daarnaast is het een van zijn manieren geworden om zijn liefde en hoe trots hij op mij is te kunnen uiten. En dat is mij meer waard dan ik in woorden kan uitdrukken.