Claudia
Week van de Jonge Mantelzorger: “Ik help papa gewoon”
Toen mijn man op zijn 28e de diagnose Young Onset Parkinson kreeg, konden we niet vermoeden hoe groot de impact daarvan zou zijn op ons gezin.
Onze kinderen weten niet beter dan dat hun vader ziek is. Ze groeien op met rustmomenten, rolstoelen, aangepaste uitjes, feestjes die soms eerder eindigen en een vader die niet altijd mee kan doen zoals andere vaders.
Voor hen is dat normaal.
Ze helpen hun vader met kleine dingen in huis, geven knuffels als hij verdrietig is en leggen vrienden uit waarom het thuis soms rustig moet zijn.
Ze houdt rekening met de momenten waarop hun vader moet rusten, ziet wanneer iets te veel wordt en hebben geleerd dat niet iedereen begrijpt hoe het is om op te groeien met een zieke ouder.
Ze noemen zichzelf geen mantelzorger. Ze zeggen: “Ik help papa gewoon.”
En misschien raakt dat wel precies de kern van jonge mantelzorg.
Het zijn kinderen die zich aanpassen zonder dat iemand het altijd ziet. Kinderen die zorgen, rekening houden, meedenken en soms al verantwoordelijkheid dragen die niet bij hun leeftijd past. Niet omdat het moet, maar omdat ze van hun vader houden.
Tegelijkertijd zijn het gewoon kinderen. Kinderen die willen spelen, sporten, lachen, dromen en zich niet altijd anders willen voelen dan hun leeftijdsgenoten.
Deze Week van de Jonge Mantelzorger sta ik stil bij onze kinderen en bij alle andere jonge mantelzorgers. Bij hun veerkracht, hun liefde, hun loyaliteit en ook bij de momenten waarop het soms moeilijk is.
Ik ben ongelooflijk trots op onze kinderen. Niet omdat ze zorgen, maar omdat ze ondanks alles zichzelf blijven.
Zie jij een jonge mantelzorger in jouw omgeving? Vraag eens hoe het met hem of haar gaat. Soms maakt het grootste verschil dat iemand je ziet.
