Een nieuwe rolstoel, een nieuw hoofdstuk voor Muhammed

Muhammed accepteert zijn korset niet meer. Waar het eerst nog lukte om hem daarin te ondersteunen, voelt het nu voor hem niet meer goed. Zijn lijf is in ontwikkeling, hij zit midden in de puberteit en zijn behoefte aan comfort en bewegingsvrijheid wordt steeds groter. Het korset dwingt hem in een houding die hij niet meer kan volhouden. 

Daardoor zit hij niet meer recht genoeg in zijn huidige rolstoel. Hij zakt weg en leunt volledig op zijn rug. Zijn lichaam kan zichzelf niet meer goed dragen. Alle druk komt op een plek terecht. En op een gegeven moment doet dat pijn. Echte pijn. 

In het revalidatiecentrum werd goed gekeken naar zijn houding, zijn groei en zijn klachten. De conclusie was duidelijk: Muhammed krijgt een nieuwe rolstoel met een zitorthese. Een stoel die niet alleen ondersteunt, maar zijn lichaam volgt. Die hem helpt om beter rechtop te zitten, zonder te forceren. 

Met deze nieuwe aanpassing kan Muhammed straks langer in zijn stoel zitten. Met minder druk, minder pijn en meer comfort. Dat is zo belangrijk. Want zijn rolstoel is niet zomaar een hulpmiddel het is zijn plek in de wereld. Zijn manier om mee te doen, te kijken, te voelen en erbij te zijn. 

Omdat Muhammed nog in de groei is en midden in de puberteit zit, is besloten om zijn scoliose-operatie voorlopig uit te stellen. Zijn lichaam is nog te veranderlijk. Hoe moeilijk dat ook is om te horen, het is een besluit dat met zorg is genomen. 

Wat wel direct aandacht krijgt, is zijn pijn. We gaan naar de pijnpoli om te kijken hoe we zijn klachten kunnen verminderen. Zodat hij zich niet alleen beter kan zitten, maar zich ook beter kan voelen in zijn eigen lichaam. 

Het blijft zoeken, afstemmen en bijstellen. Maar elke stap die zijn comfort vergroot, voelt als winst. Voor hem. En voor mij als moeder. Want als hij minder pijn heeft, kan hij meer kind zijn. 

Tijdens onze afspraak in het revalidatiecentrum hebben we het niet alleen over Muhammeds rolstoel gehad. Ook zijn statafel kwam ter sprake. En dat was een moeilijk moment.  

Muhammed kan niet meer staan. Zijn lichaam laat het niet meer toe, en dat betekent dat we ook niet meer oefenen met de statafel. Hoe graag ik dat ook zou willen. De statafel gaat daarom terug naar Atlas Kidtech. Het voelt als het afsluiten van een hoofdstuk. Eentje waarin hoop zat, training, verwachtingen. Maar ook realiteit. 

Omdat staan niet meer mogelijk is, werd er gezegd dat Muhammed ook geen spalk meer nodig zou hebben. Daar voelde ik meteen weerstand bij. Want de spalk is er om zijn lichaam te beschermen, ook als hij niet staat. Als Muhammed niet staat, verkorten zijn kuitspieren. Verkorte spieren zorgen voor meer spanning, meer pijn en meer beperkingen. Juist daarom draagt hij een spalk: om zijn spieren zo goed mogelijk op lengte te houden. 

Binnenkort krijgt Muhammed nieuwe spalken. Zijn benen zijn gegroeid en dat betekent opnieuw passen, meten en aanpassen. En daar horen ook nieuwe schoenen bij, speciaal gemaakt om goed samen te werken met zijn spalken. Maar Muhammed mag ook gewone schoenen dragen. En daar word ik zo blij van. 

Want naast zorg en hulpmiddelen is hij ook gewoon een jongen. Een jongen met smaak, met stijl, met een eigen wil. En nu kan hij eindelijk ook coole, hippe schoenen dragen die passen bij zijn outfit. 

Soms zit geluk in iets kleins. In een paar schoenen die niet medisch voelen, maar gewoon van hem zijn. En daar kan ik alleen maar om glimlachen.