Mia
Tijdloos deel 2
Aangekomen bij de schuifdeuren zegt de verpleegkundige: “Neem hier maar even afscheid van elkaar.” Afscheid? Wat een vreselijk woord op dit moment. Mijn zusje houdt niet van knuffels en het tonen van emoties. Ik geef haar een rare aai over haar hoofd en zeg dat ik haar straks weer zie. Dan gaat ze de schuifdeuren door en verdwijnt ze uit het zicht. De operatiekamer is geboekt tot 12 uur. Ik wil hier weg. Het gebouw uit.
De eerste uren wachten zijn nog te doen. Ze duren lang, maar de tijd tikt door. Mijn ouders voegen zich bij mij. We drinken koffie. Lopen een rondje om het ziekenhuis. Om 11 uur zijn we weer binnen. Ze plannen zo’n operatie vast ruim. We willen binnen zijn als we gebeld worden. Na een ongemakkelijk half uur in een kantine waar collega’s weekend verhalen uitwisselen, mensen opgelucht ademhalen en tranen gedroogd worden, verplaatsen we ons naar een zitje net voor afdeling B2 waar ik een eeuwigheid geleden naast het bed van mijn zusje liep. Het zitje staat in een tussenstuk tussen de afdeling en het trappenhuis. Grijze nepleren bankjes en een koffieautomaat. Opbeurend is het laatste woord dat in mij opkomt. Hier zitten we, staan we, hangen we, hebben we stress, huilen we, checken we honderd keer onze telefoon en kijken we de tijd weg.
Als het middaguur op aanbreken staat giert de adrenaline door mijn lijf. Ik haat hardlopen maar ik wil niets liever dan rennen. Oneindig ver rennen om alle spanning achter mij te laten. Ik spring een paar keer op en neer naast de grijze bankjes en neem nog maar een kop thee uit de automaat. Als het 12 uur is trek ik het niet meer. Ik vraag aan de balie van afdeling B2 of zij iets weten. De verpleegster kan zien dat de operatie nog steeds bezig is. Maar niet waarom het lang duurt. Ze is heel aardig en zegt: “Het duurt lang he als je moet wachten. Kom vooral nog een keer checken als je daar behoefte aan hebt.”
Ik weet niet wat ik voel. Waarom duurt het zo lang? Is er een complicatie? Of is dit normaal? Ben ik bang? Kan ik het nog weg rationaliseren? Ik weet niet wat ik voel.
Mijn ouders en ik hebben nog niets gegeten. De boterhammen liggen rustig op de bodem van mijn tas te wachten tot het hun tijd is. De operatiekamer was geboekt tot 12 uur. Wat betekent deze reservetijd? We zeggen voorzichtig tegen elkaar dat het vast normaal is. Ik neem mij voor dat als er over een uur nog geen nieuws is ik weer naar de balie ga. Ik wil iets doen. Tegen de tijd dat de wijzers een uur verder zijn gekropen heb ik mij al twintig horrorscenario’s in mijn hoofd gehaald. Ik loop met kordate pas naar de balie en verontschuldig mij dat ik er weer sta maar niet weet wat ik anders moet doen. De verpleegster duikt er nu dieper in en ziet dat ze effectief pas om 9.30 uur begonnen zijn met de operatie. Dat is een verschil van anderhalf uur met onze tijdlijn. Daar kan mijn ratio iets meer mee.
Ik weet nog steeds niet wat ik voel. De nieuwe tijdlijn helpt. Maar ze zijn nog steeds over de vier uur heen. Maar het is geen vijfenhalf uur meer. Ik weet nog steeds niet wat ik voel.