Zorg over de vloer deel 3: De rompslomp

In 1996 werd het persoonsgebonden budget (pgb) ingevoerd. Daarmee konden we onze huishoudelijke hulp, die al jaren vrijwillig kwam, een redelijke vergoeding geven. In 2015 werd de AWBZ opgeheven. De huishoudelijke hulp werd ondergebracht bij de gemeenten onder de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo). Die overgang was een drama: Met nul-komma-nul hele kennis werd tegenstrijdige informatie rondgestuurd. Zekerheid was ver te zoeken; en dat is zo gebleven. Een nieuwe, gehalveerde indicatie bij een toenemende zorgvraag, later een uurtarief dat plotseling met 30% verlaagd wordt, omdat het dak van het nieuwe gemeentehuis lekt… En nog veel meer dat ik je zal besparen. En dan het landelijke gezwabber met de eigen bijdrage. Jarenlang een vast bedrag; toen een periode met de inkomensafhankelijke bijdrage: ca 10% van een bescheiden netto-inkomen. Later weer omgezet in goed betaalbaar vast bedrag.

Mijn vrouw krijgt nu zo’n 10 jaar thuiszorg via zorg in natura (ZIN) en een bescheiden pgb, beiden uit de Zorgverzekeringswet (ZVW).

Ongewild komt inmiddels de derde thuiszorgorganisatie over de vloer. De eerste club kozen we door goede referenties. Na 3 jaar: reorganisatie. Er moesten cliënten geloosd worden, waaronder mijn vrouw, en een beetje snel ook.

We konden snel bij de tweede club terecht. Helaas werd te laat duidelijk deze een ‘niet door de zorgverzekeraar gecontracteerde aanbieder’ te zijn. Dus ging de zorgverzekeraar moeilijk doen. Over de indicatie, het zorgplan, over ZIN en pgb samen; en foutieve afschrijvingen van honderden euro’s per maand. Het kwam uiteindelijk goed. Totdat ook deze club ging reorganiseren. Wegwezen a.u.b.!

Vier jaar geleden zijn we bij de derde aanbieder beland, waar we oprecht blij mee zijn. Beetje rust in de tent.

Het is herfst, ook in Den Haag. En de winter moet nog komen. Te verwachten veranderingen: 1) Opnieuw een inkomensafhankelijke eigen bijdrage voor de Wmo. 2) Huishoudelijke hulp geheel uit de Wmo, 3) Voor het eerst een inkomensafhankelijke eigen bijdrage voor de Zorgverzekeringwet. 4) Het schrappen van de ‘aftrek bijzondere ziektekosten’.

Nu vragen kleine aanpassingen vragen net zoveel bureauwerk als grote. Voor de patiënt, cliënt of zorgvrager is dat vaak geen doen. En dus nóg meer gedoe voor het netwerk, familie of de mantelzorger. Misschien is het maar beter als iets 100% geschrapt wordt. Dat scheelt een hoe gedoe. Minder aan m’n hoofd, meer tijd voor de zorg zelf.

Misschien moet ik eraan gaan wennen dat de ‘ziekste schouders de zwaarste lasten dragen’.

Als mijn geld dan maar helpt om de democratie overeind te houden. En om spoorlijnen en bruggen te versterken voor militair vervoer. Nu nog een kabinet dat knopen hakt. Linksom of rechtsom.