Ik had mezelf een vervroegd kerstcadeautje gedaan. Een elektrische piano, in de volksmond ook wel een synthesizer genoemd. Eens kijken of ik naast gitaarspelen nog meer muzikale skills heb.

Eenmaal mijn ‘klavier’ aangesloten, ik aan de slag met de allereerst les: vingers op de juiste manier over het toetsenbord bewegen. Dat klinkt gemakkelijker dan het is. Er zijn namelijk een heleboel foute manieren. Foute vals klinkende manieren.

Flink geconcentreerd probeerde ik volgens het boekje mijn tien vingers te laten dansen over de toetsen. Toen ik gewaar werd van een zwaar gehuppel naast me. Zoonlief.

Junior stond vol interesse te kijken waar het geluid vandaan kwam. Ik staarde hem aan en vroeg:

‘Wil je ook proberen?’

Zonder enige twijfel kroop de lange slungel bij mij op schoot en begon geconcentreerd de toetsen in te drukken. Een kakafonie van pianogeluiden klonken door de woonkamer.

Inwendig vergulde ik van trots. Uitwendig bleef ik heel serieus en prees hem aan voor zijn te gekke experimentele muziek.

Ik begon mee te spelen. Do-re-mi-fa TI -sol- la RE-ti-do. Noten klonken dwars door elkaar! Voor de buitenstaander verschrikkelijk new-jazz muziek. Voor ons Bohemian Rhapsody!

Van dit zeldzaam geniet momentje had ik een filmpje gemaakt en trots naar zijn moeder gestuurd. Zij hoorde ook de Rhapsody. Ze stuurde me een filmpje terug.

‘Herinner je dit nog?’

Ik zag een drie-jarige Tygo heel veel plezier hebben met mijn akoestische gitaar.

Nee.

Dit kon ik me niet meer herinneren.

Junior ragde langs de snaren alsof het hem een lieve lust was.

‘Voorzichtig anders wordt papa boos.’

Nou, papa werd zelfs met terugwerkende kracht in het nu niet boos. Eerder warm.

Met kerst geven wel elkaar, of onszelf, cadeautjes die we graag willen hebben. Een gitaar of synthesizer. Echter het echte cadeau is het onverwachtse wat je mee los kan maken. In mijn geval zoonlief die spontaan muziek begon te spelen.

Dat is het échte cadeautje! Dat is kerst.