‘Ik had mijn onafhankelijkheid opgegeven, die wil ik weer terug.’

Asha heeft een achtergrond als leerkracht. In de jaren dat ze intensief voor Amiet zorgde, had ze verschillende banen in de klantenservice. Jarenlang ging dat nog in combinatie met de zorg voor Amiet. Maar op een gegeven moment werd het te veel.  

“Op een gegeven moment werkte ik 16 uur bij de Belastingdienst. Omdat ik als vaste medewerker werd overgenomen moest ik naar 32 uur per week gaan. Maar door ziekenhuisafspraken kon ik dat niet meer. Amiet was meer thuis dan dat hij op school was, omdat hij vaak erg ziek was.” 

In 2016 trok ze de conclusie: Asha stopte volledig met betaald werk. Niet omdat ze dat graag wilde, maar omdat het niet anders kon. In combinatie met de zorg voor Amiet was het niet meer vol te houden.  

Wat Asha kwijtraakte was meer dan een salaris. Het was haar onafhankelijkheid. Haar gevoel van eigenwaarde buiten de zorg om. "Je hebt je eigen inkomen en gaat samen een leven opbouwen. En dan komt het syndroom van Down.” 

Dat haar man bereid was om vijf tot soms zelfs zeven dagen per week te werken, maakte het voor Asha mogelijk om de stap te zetten om te stoppen met werk. Het hield het gezin financieel overeind, terwijl Asha de zorg voor Amiet volledig overnam.  

Achteraf, nu ze er rustig op terugkijkt, ziet Asha ook wat die keuze haar heeft gekost op de lange termijn. Zo heeft ze bijvoorbeeld spijt van het feit dat ze al die jaren geen pensioen heeft kunnen opbouwen. Maar het gaat verder dan alleen geld. “Ik heb mijn werk opgegeven. Met andere woorden: mijn onafhankelijkheid. Iets wat me erg waardevol is.” 

De gedachte om weer te gaan werken was er al langer. "Ik dacht: ik moet ook kunnen terugvallen op mezelf. Die onafhankelijkheid wil ik terug." 

Toch was de drempel hoog. Als 57-jarige met een gat van tien jaar in haar cv was het niet vanzelfsprekend om zomaar weer aan de slag te kunnen gaan. Ze voelde zich uitgeput, leeg en wist niet goed meer wie ze was buiten de mantelzorg. 

Mede door haar eerdere werkervaring kon ze sneller aan de slag dan ze dacht. Toen ze solliciteerde als verkoopmedewerker bij de plaatselijke Kruidvat was de klik er al snel. “Ik heb een fantastische manager. Ze keek me aan en zei: Asha, ik zie iets in jou.” 

Asha werkt er nu 16 uur per week. Dat is een bewuste keuze, en niet alleen qua uren. Ze wilde geen kantoorbaan waarin ze de hele dag achter een scherm moet zitten. Juist het contact en de gesprekken, en een team waarin jong en oud samenkomt vindt ze belangrijk in haar werk.  

Ze weet niet of dit de baan is die ze voor altijd wil blijven doen. Maar het is een begin. Haar manager gelooft in haar en er liggen ook nog ontwikkelmogelijkheden in het verschiet. Zo kan ze zich bijvoorbeeld verder specialiseren in geneesmiddelenadvies aan klanten.  

Wat het werk haar vooral aan energie geeft, is het contact met haar collega's en klanten. Het gevoel ergens bij te horen, los van haar rol als moeder en mantelzorger. Sinds kort woont Amiet op zichzelf, maar de zorgen verdwijnen niet zomaar.  "Die twee dagen ben ik even niet met Amiet bezig. Dan ben ik gewoon mezelf." 

Als Asha terugkijkt op de keuzes die ze heeft gemaakt, doet ze dat met opvallend weinig wrok. Ze ziet het niet als iets wat haar is overkomen, maar als iets wat nu eenmaal zo moest lopen. Ook is ze trots dat ze, ondanks haar leeftijd en het gat in haar cv, opnieuw een plek heeft gevonden.  

Werken is voor Asha één van de stappen om zichzelf weer te ontdekken na 29 jaar intensief te zorgen voor haar zoon met het syndroom van Down.  Ze droomt ervan om haar ervaringen in te zetten voor anderen. Als ervaringsdeskundige, in trainingen of workshops. "Dat is eigenlijk mijn droom. Om daarover met mensen te praten. Om ze daarmee te helpen. Maar ik moet eerst mijn eigen weg vinden. Ik ben nog aan het uitzoeken wie ik ben geworden."