Wij komen op voor iedereen die zorgt voor een naaste.

“Deze kinderen verliezen het steeds weer van de groep.” Marieke (50) is moeder van vier kinderen in de leeftijden 21, 19 en 17. De oudste, Joep, heeft meerdere beperkingen. Marieke legt uit: “Joep heeft een-op-een begeleiding nodig. Hij heeft klassiek autisme, DCD, is sterk verstandelijk beperkt, heeft moeite met spreken en hij heeft de sociaal-emotionele ontwikkeling van een kind van anderhalf. Maar het is wel een beer van een vent. Als Joep overvraagd wordt of angstig is door veel prikkels, kan hij agressief reageren.”

Ongeveer een half jaar geleden overleed Hans, de man van Els (75). De laatste twintig jaar van zijn leven zorgde Els voor hem: ‘Eerlijk gezegd: dat hij er nu niet meer is, ervaar ik echt als bevrijding.’

Hans had ADCA, een erfelijke aandoening van de kleine hersenen, enigszins vergelijkbaar met ALS. Hij kon steeds moeilijker lopen tot hij in een rolstoel belandde. Ook kreeg hij problemen met slikken en praten en hij verloor zijn zicht. 

“Ik voelde me vaak een verschrikkelijke mantelzorger, want ik haalde er geen voldoening uit”, zegt Margreeth (66). Ze is al langere tijd mantelzorger voor haar partner, Martien (81). “We zijn ruim dertig jaar samen en vanaf dat ik hem ken was Martien al blind. Nu is daar ook dementie bij gekomen en dat is een hele lastige combinatie.”

zegt Twan (49). Toen Twan zestien was, kreeg zijn moeder plotsklaps een dubbel herseninfarct. Na een lange ziekenhuisopname en een traject in een revalidatiecentrum kwam ze weer naar huis. 

‘Ik had geen idee wat dat betekende. Mijn vader, mijn zus en ik namen de zorg op ons. Dat doe je nou eenmaal. Mij werd niets gevraagd. Wat ik me van het begin vooral herinner is dat ons leven op zijn kop stond en dat we onze privacy kwijt waren. Er kwam een gezinshulp en thuiszorg. De weekenden deden we zelf.’

Aan het woord is de moeder van Marijn, Miranda (54). Marijn is, zoals zij hem omschrijft, ‘een peuter in een volwassen lichaam’. Vijf jaar geleden is hij uit huis gegaan. ‘Mijn rol als mantelzorger is er nog steeds, maar in een andere, overkoepelende vorm.’

zegt Ria (70+, zoals ze zelf liefst zegt). Ze zorgt samen met haar man Dirk voor hun dochter Karina van 47. Karina is sinds haar babytijd verstandelijk beperkt en zit in een rolstoel. ‘Dus dat betekent dat ik moet zorgen dat het voor Karina ook na mijn overlijden allemaal goed geregeld is.’